Ένα χαμόγελο που σε αφοπλίζει και μετά θυμάσαι ότι ξέχασες να ζεις.

Ξέχασες να μυρίζεις και να γεύεσαι, να αγγίζεις και να αισθάνεσαι.

Δεν είναι ότι το ήθελες μα να όταν σου πήραν το άρωμα,και όταν σου έκλεψαν το όνειρο, δεν μίλησες,δεν πήρες ανάσα.

Έμεινες να χαμογελάς στο τέλος που ήρθε, συναισθηματικά διαλυμμένη και έτοιμη για μια κατηφόρα χωρίς επιστροφή.

Μα δεν υπάρχει επιστροφή,δεν γίνεται να βλέπεις πίσω όταν τα μάτια σου στραβώνονται από τον δυνατό ήλιο.

Ο ήλιος του καλοκαιριού που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς,και σου πετάει τον ενθουσιασμό πάνω από όλα.

Είναι ο ήλιος που μου καίει το χέρι τώρα και τρυπώνει από οποιαδήποτε χαραμάδα βρει.

Σαν το χαμόγελο σου, ζεστό,αφομπλιστικό που διαπερνά και το πιο κλειστό παράθυρο.

Ένα άλλο χαμόγελο,που δεν περιμένει,μόνο δίνει και κερδίζει.

Advertisements