ξένο χαμόγελο

Θα ήθελα να σταματήσω να σκέφτομαι το πόσο αλλάζουν όλα.

Θα προτιμούσα όταν καταρρέει ο μύθος να λάμπει μια νέα ημερά,μια αρχή γεμάτη αρώματα και σχέδια.

Θα ήθελα να είμαι εκεί που ηρεμεί η άνοιξη και σχηματίζεται το καλοκαίρι, ένα καλοκαίρι χρυσαφένιο με ασχημάτιστα πρόσωπα και δροσερά βράδια.

Αυτά τα πρόσωπα που δεν έχουν εκφράσει όλη τους την ένταση,που δεν έχουν σπάσει και δεν έχουν αλλάξει χρώμα.

Αυτά τα πρόσωπα τα φοβάμαι,μοιάζουν απ’αλλού φερμένα,δεν ανήκουν εδώ και ίσως να μην με επισκέπτονται συχνά.Μα αυτό είναι στο χέρι μου, πόσο θέλω να τα κερδίσω και να τα αλλάξω,πόσο να τα πετάξω.

Και το δικό σου πρόσωπο ήταν κλειδωμένο,ήταν όμως αγνό και ήρεμο.Δεν μπορώ ούτε να σκεφτώ πως έχει σκληρύνει τώρα και ακόμα περισσότερο δεν μπορω να φανταστώ πως χαμογελάει.

Δεν γίνεται να χαμογελάς όταν έχεις πληγώσει, όταν έχει πάρει το χαμόγελο απ’τα χείλη του άλλου, πως γίνεται.

Έχεις φορέσει ένα ξένο χαμόγελο,δεν είσαι εκεί μάλλον δεν ήσουν ποτέ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s