μου φέρνει ένα χαμόγελο ισοπεδωτικό,που προέρχεται από αντίπαλες πλευρές,από συγκρουόμενα συναισθήματα που με ακολουθούν και μου υπενθυμίζουν πως τίποτα δεν είναι μονόχρωμο.

και είναι το καλοκαίρι μάλλον αυτό που από τον θυμό με πάει στο γέλιο και μετά πάλι πίσω με μηδέν προορισμό και καμία διάθεση για τελεία.

και εκτός από το καλοκαίρι είναι που μοιραζόμαστε τα ίδια νερά, τον ίδιο ήλιο και το ίδιο βλέμμα μα τα χέρια σου μπλέκονται αλλού και είναι αυτό που τα κάνει όλα να μοιάζουν ξένα.

είναι μόνο τα χέρια ή μήπως ερωτεύτηκες την επόμενη στάση που μπορεί να σε κρατήσει για κάτι παραπάνω,πιο ελαφρύ και πιο μονότονο.

απολογισμός και σκέψη, φεύγω με τα μάτια καθαρά,τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο.

Advertisements