είναι το πρώτο που είναι ελεύθερο, είναι το πρώτο που είναι γεμάτο και είναι η πρώτη φορά που τα συναισθήματα κάθονται στην γωνιά και περιμένουν

περιμένουν ένα νεύμα σου να εμφανιστούν, ένα χαμόγελο και την ανάσα σου να πλησιάζει

είναι όμως σκληρό και άδικο να με ζεσταίνει η ανάσα σου, να με αγγίζουν τα χέρια σου αλλά να μην δίνεσαι γιατί κάπου έχεις αφήσει ένα κομμάτι σου

αυτό το κομμάτι που δεν ζηλεύω ούτε θυμώνω που το βλέπω διαρκώς

δύο πρόσωπα σε ένα κεφάλι και όσο ποτέ άλλοτε όμορφα

μα είναι δύο

τι και ποιο να πιστέψεις…

Advertisements