αλμυρή σκοτεινιά

Μια θολή και πνιγμένη ημέρα φάνηκε και χωρίς να το έχουμε συνεννοηθεί όλοι κάπως φοβηθήκαμε πως αυτό δεν είναι καλό σημάδι.

Κάτι μας πήρε τον ενθουσιασμό και μας έριξε στο χώμα, η σκόνη που σηκώθηκε δάκρυσε τα μάτια και ζόρισε την ανάσα,μα πότε έγινε και δεν το καταλάβαμε.

Μήπως όταν γυρίσαμε την πλάτη μας στον ήλιο ή επειδή μυρίζουμε αλκοόλ κάθε βράδυ;

Ότι κι αν έγινε θέλει γρήγορα να σηκωθούμε και να τρέξουμε.

Τα πουλιά πως καταφέρνουν να διανύουν τέτοιες αποστάσεις, είναι δύναμη, όχι στα φτερά μα μια εσωτερική ορμή, αυτή την ορμή που νιώθουμε εμείς που ακόμα μετράμε άφοβα.

Μετράμε τα κύματα και τα βράχια,εκεί που ξαπλώνουμε και κοιτάμε κατάματα τον ήλιο γιατί είναι ότι πιο καθαρό υπάρχει, σταθερός μα και επικίνδυνος.

Όπως με χαϊδεύει ο ήλιος κλείνω τα μάτια μου και ονειρεύομαι πέρα από τον βυθό και πιο μέσα από τα μάτια σου, κάπου πιο μακρυά που μπορεί να με νιώσεις και εγώ μπορώ να σε κρατάω χωρίς να υπολογίζω όρια.

Βλέπω πιο μακρυά από ότι νιώθω ή μπορεί να φανταστώ και είναι αυτό που μου στοιχειώνει τα όνειρα και μου αγκαλιάζει τα θέλω, αυτά τα θέλω που ακόμα τα ψάχνω και αν τα άφησα κάπου πίσω ελπίζω πως θα μου τα φέρεις εσύ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s