Είναι αυτό το κομβικό σημείο που πας να μιλήσεις και νιώθεις ότι θα ακουστεί μόνο η ανάσα σου, είναι όταν στύβεις το μυαλό σου και προετοιμάζεις την γλώσσα σου για να πεις κάτι εύστοχο και τελικά λες ότι χειρότερο έχει υπάρξει ποτέ.

Είναι λίγο πριν να μουδιάσεις και αφού έχεις κάνει πέντε στροφές γύρω απ’τον εαυτό σου και είναι τόσο όμορφο τελικά να νιώθεις αυτή την αμηχανία.

Αυτή την αμηχανία ερωτεύομαι κάθε φορά και αυτή την ατημέλητη προσέγγιση των ανθρώπων, τίποτα καθορισμένο ακριβώς μα και τίποτα στην τύχη του.

Ξυπνάω με μισή σκέψη και μέχρι το βράδυ έχω βγάλει το συμπέρασμα,είσαι δεν είσαι εκεί ή απέναντι  συνεχίζω να κάνω εικόνες και δεν θα σταματήσω ποτέ γιατί όλα είναι εικόνες.

Κι εγώ και εσύ και οι διπλανοί,από πάνω από κάτω και μέσα, όλα είναι εικόνες μέσα στο ίδιο βιβλίο και από δίπλα ένα λεξικό να ορίζει τους δόκιμους όρους.

Δεν φάνηκες και ας νόμιζες πως θα περάσεις, τελικά τίποτα δεν έφτασε το χνώτο μου, αυτό που μοιραστήκαμε μαζί και το κοινό μυστικό που ταξιδεύει μέσα στα βλέμματα μας.

Δυο βλέμματα που όταν συναντιούνται καταρρέουν δίπλα τους ολόκληρα όνειρα και σχέδια ημερών, και είναι από κοινού, δεν θα με πείσεις για το αντίθετο και το ξέρεις.

Καληνύχτα λοιπόν, αύριο μπορεί να σου κλείσω ένα παράθυρο μα υπάρχει ακόμα χώρος αφού θυμηθείς πως κάτι σε φωνάζει εδώ. 

Advertisements