Κάποιες φορές μεγαλώνει τόσο η ανάγκη σου να μην αλλάξει τίποτα που μόνος σου τα αλλάζεις όλα, ασυναίσθητα και νευρικά σκορπάς την άμμο παντού πάνω σε όλα τα μικροαντικείμενα που σε συντροφεύουν.

Είναι τόσο ανεξήγητη αυτή η αντίδραση,είναι εκνευρισμός,είναι η φωνή σου που θέλει να βγει και να ουρλιάξει «θέλω».

Έχεις πειστεί πως δεν θα πεις τι θέλεις,δεν θα το δείξεις,δεν θα το κυνηγήσεις και ακόμα και αν σε ρωτήσουν δεν θα το παραδεχθείς.

Δένεσαι με την στιγμή του θριάμβου και κάθε μικρή ήττα δεν σε πτοεί καθόλου μα όταν μαζευτούν όλες μαζί μάλλον έχεις αρχίσει και αναθεωρείς την νίκη σου.

Μα γιατί να μην κρατάνε κάποια πράγματα λίγο πιο πολύ,να τα μακρύνω να γίνουν πιο μεγάλα και να χωράνε μέσα κι άλλα κι άλλα,σκέψεις και όνειρα και μια μυρωδιά από λιακάδα.

Λιακάδα όλη μέρα ακόμα και το βράδυ,μπορεί να κρύβεται παντού,στο ποτήρι μου,στο χαμόγελο σου,στην μουσική,στα βήματα μας στα σκαλιά.

Την αποζητώ αυτή την λιακάδα και την ακολουθώ έχοντας μαζί μου ότι δεν έχω κουβαλήσει ποτέ μου, είναι μια ενέργεια από αλλού φερμένη που με κάνει να πηδάω στην ταράτσα και να τρέχω μες στο νερό, είναι η ενέργεια που παίρνω από γύρω μου, την συλλέγω προσεκτικά από χαμόγελα,κουβέντες,μάτια και φροντίζω να μην την σπαταλάω άδικα.

 

Advertisements