αφοπλιστικά αποκλειστικά

κοντά σου μα ταυτόχρονα και απέναντι σου

είναι η όψη σου που αντικρίζω και καταργεί κάθε αντανακλαστικό

είναι το χαμόγελο αυτό το χαμόγελο το γεμάτο που δεν με αφήνει να πάρω τα μάτια μου πιο πέρα

είναι μια αλλόκοτη ενέργεια που με αφοπλίζει με το που με αγγίξεις

είναι που παραδίνομαι και νομίζω πως σου ανήκω με έναν τρόπο κι ας μην το παραδέχομαι

κάθε σου κίνηση μια ακόμα πέτρα στον βυθό μου και κάθε σου λέξη γίνεται σύννεφο στον ουρανό μου

αυτόν τον ουρανό που φροντίζεις μία να τον σκοτεινιάζεις και μία να του χαρίζεις την πιο καθαρή λιακάδα που μπορούσα να ζωγραφίσω

αιώρηση στην άκρη της προβλήτας και πτώση μέσα σε μια τεράστια αγκαλιά, χορός μέχρι το πρωί και ανάσες βαριές,η φωνή ίσα που βγαίνει αλλά τα γέλια ασταμάτητα

αποκλειστικότητα σε μια απέραντη παραφροσύνη

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s