Δεν είναι ακριβώς όλα θέμα αποφάσεων μα πιο πολύ ορίων, πόσο ευέλικτα είναι τα όρια σου και πότε θα φτάσεις σε αυτά για να βάλεις τελεία.

Συνεχώς η τάση είναι να τα διευρύνεις και να δίνεις και άλλο χώρο σε αυτό που πριν φάνταζε μεγάλο μα όσο περνάει η ώρα στενεύει.

Είναι μια μανία που σε πιάνει και δεν περιφρουρείς τίποτα πια,μα απέναντι σου βρίσκεται ότι μέχρι χθες ήθελες αλλά στο επόμενο λεπτό θα μισήσεις.

Προσχεδιασμένο ή μη,ελεγχόμενα ή όχι θα σου τραντάξει τα πόδια και θα σου σκληρύνει το πρόσωπο λίγο πριν αρχίζεις να γελάς,στην κόψη του μαχαιριού, μια σχέση παρανοϊκών συμπτώσεων και απανωτών απομυθοποιήσεων.

Θα συνεχίζω να κοιτάω μακρυά μα τα μάτια μου θα είναι άδεια, ήδη αδειάσανε και το χαμόγελο μου πάγωσε, αντατρίχιασα στην ιδέα του θράσους.

Πως μπορούν αυτά τα μάτια να κοιτάνε άσκοπα,πως μπορούν αυτά τα χείλη να φιλάνε τυχαία,πως μπορεί αυτό το χαμόγελο να σχηματίζεται αυτόματα,πως μπορείς να είσαι παντού και πουθενά,και πως μπορείς να περιμένεις να το δεχτούν οι άλλοι.

Είμαι εδώ,είμαι ειλικρινής,καθαρή,ανοιχτή, είσαι εκεί είσαι ψεύτικος,μπερδεμένος,ακαθόριστος,είσαι τίποτα γιατί τίποτα δεν σου ζήτησα,τίποτα δεν σου κράτησα όμως πέρασες πάνω από όλα και τα διέλυσες, κάθε θετική μικρή αίσθηση και κάθε αληθινή ανθρώπινη επαφή.

Επιλογή σου, όχι! μάλλον δικιά μου να το τελειώσω πριν αυτό με τελειώσει και αν ξεχάσεις πως γελάνε και πως χαϊδεύουν με αλήθεια μη με ψάξεις,δεν θα με βρεις εδώ κοντά γιατί τελικά σήμερα την κλείνω την πόρτα και πετάω και τα τελευταία σου λόγια,δεν είχαν καμία αξία μα και κανέναν σκοπό τελικά.

Νιώθω τόσο ήρεμη που μέχρι το τέλος της ημέρας θα ισοπεδώσω το ίχνος σου και θα αφήσω ξανά τα δικά μου αποτυπώματα στην άμμο,μόνη μου και χωρίς τον δικό σου ρυθμό.

Καληνύχτα μικρέ ήρωα,κάπως έτσι νιώθεις μα είσαι πολύ μικρός και πολύ εγωκεντρικός,καλή τύχη στα μονοπάτια που γλιστράς και πρόσεχε μη σκοντάψεις πουθενά γιατί εκεί θα χάσεις τα πάντα σου,αν δεν τα έχεις χάσει ήδη…

Advertisements