ανακούφιση

Λίγο πριν κοιμηθώ απολογούμαι για τα βήματα που σταμάτησα,για το τραγούδι που δεν ολοκλήρωσα και για όσα είπα πριν σε κοιτάξω.

Ότι με έφερε μπροστά μα και ότι με γύρισε πίσω έχουν την ίδια αξία,είναι κομμάτια από την ίδια εικόνα, είναι συνιστώσες του ίδιου προβλήματος και είναι συνεχώς μπροστά μου.

Είναι μια βραδιά που σώμα και ψυχή συμφωνούν,με καλούν σε χορό μα κάτι λείπει,το ψάχνω δίπλα μου,πάνω στο τραπέζι,μέσα στα χέρια μου μα δεν το βλέπω.

Είναι μια αίσθηση,στα όρια της παραίσθησης που ακολουθώ και με κουκουλώνει,μα είναι και που το φεγγάρι απομακρύνθηκε και ψάχνω πάλι τα αστέρια.

Και τα αστέρια μου φέρνουν κάτι από εκείνη την βραδιά,που η ανάσα μου δυσκολευόταν να ταξιδέψει και τα μάτια μου αγκάλιαζαν κάθε σου λεπτομέρεια.

Τα αστέρια με βάζουν σε μονοπάτια που αποφεύγω και γι’αυτό τους γυρνάω την πλάτη,όσο κι αν τα θέλω κοντά μου,όσο κι αν τεντώνομαι για να τα αγγίξω.

Οι κόμποι των δαχτύλων μαράθηκαν και το δέρμα μου ανοίγει εισόδους σε κάθε οσμή και υφή,μα σαν να μην ακολουθούν τα υπόλοιπα.Μάτια θολωμένα και πόδια μουδιασμένα φέρνουν εικόνες ονείρων και απέραντων πλασματικών κόσμων που με περιμένουν.

Καληνύχτα σε ότι ξέχασε να ζήσει και καλημέρα σε όλα τα ακαθόριστα που θα με επισκεφτούν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s