Όπως το πλοίο στρίβει αφήνει πίσω ότι ήθελα να πάρω μαζί μου,εκεί ανάμεσα στα τρανταχτά μας γέλια και στους γεμάτους μορφασμούς μας κάπου εκεί βρήκα την διάθεση να τρέξω.

Ένα βράδυ με ανακατεμένα μαλλιά στην άμμο,βρεγμένα ρούχα και πολλά αστέρια να πέφτουν ήρθε για να γλυκάνει κάθε τελευταία πικραμένη ανάμνηση. Όνειρα,όνειρα και ευχές άλλοτε φωναχτές και άλλοτε συνωμοτικά και προσεκτικά υπομένες  κάτω από τον υπέροχο ουρανό που μας πλησίαζε.Μόνο μάτια να μιλάνε,ανά δύο,τρείς ή και πέντε και μόνο ανάσες να αφουγκράζονται διαθέσεις.Μόνο εμείς φτάναμε για να σφραγίσουμε την απεραντοσύνη που κρύβουν οι όμορφες επαφές,αυτές που σχηματίζονται αυθόρμητα και δεν καθοδηγούνται από δεύτερες σκέψεις ή διπλανούς ψιθύρους.

Μα τι άλλο να ζητήσω και τι άλλο να σκεφτώ κάτω από έναν τέτοιο ουρανό και μέσα σε μια τόσο ζεστή αγκαλιά,απαίτηση ή επιθυμία,αυθόρμητη ή αναγκαστική,δεν θα μάθω ποτέ μα ήταν εκεί δικιά μου,αυτή η αγκαλιά που είχα σχηματίσει νωρίτερα μπροστά μου μα δεν τολμούσα να την φανταστώ κοντά μου.

Φεύγω και ακούω το κύμα να με καλεί,όχι της θάλασσας αλλά των δικών μου αστεριών,των κοριτσιών μου με τις υπέροχες φάτσες και την  τρελή διάθεση για ανακαλύψεις.Μα δεν θα αργήσω να επανέλθω για να ρουφήξω όσο ακόμα μου απόμενει από το μερίδιο μου στο γλυκόπιοτο κρασί του νησιού μας.Μα τότε θα είναι πιο δύσκολα και θέλει πολύ δουλειά για να πάρω το βλέμμα μου και το μυαλό μου από την φωλιά μας.

Νιώθω μια πληρότητα και μια αλαζονεία μαζί,δεν μπορώ να μείνω ανέπαφη στην επιθυμία για άλλα τέτοια βράδια,για άλλες τόσες και καλύτερες στιγμές,για άλλο ένα ολόκληρο καλοκαίρι ίσως για μια παράταση και για ένα ταξίδι.Ταξίδι  στους κόσμους μας που κάθε τόσο συναντιούνται και αμέσως μετά ξαναχάνονται,και αυτό είναι το πιο όμορφο η επικοινωνία μέσα στην ανομοιομορφία και η σύνδεση των αντιθέσεων.

Φεύγω μα είμαι ακόμα εκεί, εκεί που θέλω να είμαι,μα θα γυρίσω να συνεχίσω το παζλ και ελπίζω να με περιμένει και αυτό αλλά και εσείς χωρίς να το έχετε παρατήσει.

Με μάτια βαριά και σώμα κουρασμένο αναλογίζομαι κάθε μικρή ή μεγάλη λεπτομέρεια και δεν μπορώ να βάλω σειρά στις σκέψεις μου.Ακόμα έχω αλμύρα στα χείλη μου και τα χέρια μου λαμπιρίζουν από την χθεσινοβράδινη χρυσόσκονη που μας έλουσε.

Δεν ήταν  ο ουρανός μα η αγάπη που υπήρχε μεταξύ μας και αυτό ήταν που λαμπίριζε μες στο νερό μα και στην άμμο,στα βράχια,στα χέρια μας.Είμαι σίγουρη γι’αυτό  και με αυτή την σκέψη θα συνεχίσω να ακροβατώ μεταξύ ύπνου και πραγματικότητας.

Advertisements