«Ανακούφιση να φεύγεις πρώτος!Η πραγματικότητα;» [αφορμή από λόγια της Μ.]

Να φεύγεις πρώτος ή μάλλον να προλαβαίνεις να μην σε αφήσει ο άλλος πίσω, να μην ξεμείνεις με την δίψα,να μην παραμείνεις να κοιτάς τη ίδια πλάτη,να μην ξαναμείνεις μέσα στον θυμό και πνιγείς μέσα στα γιατί σου,μέσα στα ανεκπλήρωτα και μέσα στα πολυπόθητα που ακόμα μια φορά θα μπουν πίσω στο ράφι.

Αυτό  το ράφι που βαρέθηκες να τακτοποιείς συνεχώς μα και συνεχώς να είσαι έτοιμη να το ξεσηκώσεις.Με κάθε μικρή ή μεγάλη αφορμή να διαλύσεις ότι άρχισες να χτίζεις και να γυρνάς διαθέσιμη στον ίδιο.

Σε αυτόν που κάθε φορά πειραματίζεται με διαθέσεις,θέσεις και αντιδράσεις και δοκιμάζει όρια και αντοχές χωρίς να ρωτάει μέχρι που,μέχρι ποιον και πως μπορείς να πας σε μία διαδρομή χωρίς όχημα,χωρίς σίγουρο επιβάτη,με οδηγό ένα «εγώ».

Είναι όντως ανακουφιστικό να φεύγεις πρώτος,το έχω νιώσει κι εγώ.Φεύγεις εισπνέοντας βαθιά και ελπίζοντας πως για μία και μόνο φορά,έστω για μία στιγμή κάτι θα προξενήσεις σε αυτόν που άφησες πίσω,όχι όσα ένιωσες εσύ όταν  έμενες μα κάτι έστω τόσο δα που θα του ταράξει τα βλέφαρα και θα του στρέψει  το βλέμμα για να δει κι αυτός μια φορά την πλάτη σου.

Κρύβει ανακούφιση μα και δύναμη να διαλέξεις την ολοκλήρωση της στιγμής,της βραδιάς,του στίχου.Παίρνεις ξαφνικά πάνω σου τον επίλογο και αξίζει πραγματικά να προλαβαίνεις να λες την τελευταία λέξη και όχι να την ακούς.

Κουρασμένη από λόγια,λόγια,λόγια και πουθενά κινήσεις,και μετά πάλι κινήσεις,αγγίγματα και βλέμματα μα λόγια πουθενά και κάπου έχεις χαθεί και εκεί κάπου έχω χαθεί κι εγώ και δεν ξέρω τι έχει σημασία τελικά η μετάφραση ή η αντίδραση.

Να μένεις αμέτοχη μέσα σε ένα παιχνίδι που δεν ξέρεις τους ρόλους,να τρέχεις σε έναν διάδρομο που δεν ξέρεις που φτάνει, να ζητάς  ένα φιλί που δεν περισσεύει και να προσφέρεις μια αγκαλιά χωρίς αντάλλαγμα και χωρίς χρονικό περιορισμό.Να είσαι εκεί πάντα και εδώ και όπου είναι και αυτός να ταξιδεύει λίγο εδώ και πολύ εκεί,είναι άδικο και πονάει και θέλει χρόνο,μα πόσο ακόμα άραγε,μέχρι που,μέχρι πότε και πως.

Διεκδίκηση ή οπισθοχώρηση,θυμός ή όνειρα,έρωτας ή αλήθεια,άγγιγμα ή λέξεις,όλα τα έχεις μέσα σου και γύρω σου μα κάπου σε έχουν ζαλίσει σε έχουν μεθύσει και τρέχεις να τα προλάβεις,να αποφασίσεις,να νιώσεις,να ακολουθήσεις.Συνέχισε να αφουγκράζεσαι και να βιώνεις ότι σου προσφέρει χαμόγελο,όνειρα και υφές μα πρόσεχε όταν σταματήσει να φυσάει το αεράκι του καλοκαιριού και να σε μεθάνε τα βράδια του τι θα έχει απομείνει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s