έντεκα και έντεκα

Μέσα στο απέραντο γαλάζιο,πάνω κάτω,μπρος πίσω.

Ένα κατάφωτο τοπίο και ένα καράβι γεμάτο μάτια,κουβέντες και πρωϊνές γκρίνιες.

Από τις τρύπες του ξεπροβάλλουν κεφάλια,χέρια,ανάσες.

Γουλιές καφέ και στιγμιότυπα ανθρώπων,μαμά,παιδί,φιλενάδες,ζευγάρια.

Ένας φακός που κυνηγάει αυθόρμητες και ανυποψίαστες κινήσεις.

Πόσο αγαπώ αυτούς τους αγνώστους που εν αγνοία τους ποζάρουν απέναντι μου.

Ένα ταξίδι επιστροφής ή επιδρομής;

Μια διαδρομή όλο σταθμούς αλλά ούτε μία στάση,καμία στασιμότητα μα και καμία κινητικότητα. Ψάχνω την αλλαγή που έρχεται για να την περιγράψω μα δεν βρίσκω επίθετα. Η πρόταση είναι έτοιμη και περιμένει να την στολίσω,να την χαρακτηρίσω και να την ξεστομίσω.

Ένας μήνας λίγο πολύ και φαντάζει τόσο μικρός,τοσοδένιος και νευρικός.

Τι θα πάρω και τι θα αφήσω, μια νυχτερίδα ή ένα αστέρι, ο καναπές ή το ψυγείο, τα λόγια σου ή τα γέλια μας.

Μία λίστα που συνεχώς γεμίζει και χώροι ανοιχτοί για νέα πρόσωπα,όνειρα,προσδοκίες.

Ένα σχεδίασμα που συνεχώς αναριχείται πάνω στις πλάτες μας και το κουβαλάω παντού,μα θα συνεχίσω να ακολουθώ το ίχνος που αφήνει στο χαρτί και τον σκοπό που σφυρίζει στα αυτιά μας.

Πρόσωπα πιθανά και απίθανα για συντροφιά,για δημιουργία,για ησυχία ή πανικό,για χειμώνες και καλοκαίρια,για αλήθεια ή για ψέμα,για  τώρα και για μετά,για όταν και όπως,για καθόλου και για πολύ. Ένας μπαξές ανθισμένος και απλωμένος ολούθε.

Πάλι γύρισα στον ίδιο κύκλο,ότι και να ξεκινήσω να γράφω καταλήγω να καταγράφω όσα δεν τόλμησα ή δεν βρήκα την αγωνία να καταθέσω τόσα χρόνια. Την αγωνία που με γεμίζει σιγά σιγά τώρα που βλέπω τους δείκτες του ρολογιού να τρέχουν. Αγωνία να κρατήσω,να ρουφήξω,να απολαύσω ότι περισσότερο.

Πόσα άραγε θα μπορούσα να έχω κάνει και να έχω ζήσει αν δεν κλεινόμουν στον μικρόκοσμο της «προσωπικής» ζωής που πολύ συχνά καλλιεργούμε,χτίζουμε και φροντίζουμε να μην μας ακουμπήσουν οι υπόλοιποι.Πόσα θα μπορούσα να κερδίσω και να χάσω αν έδινα ευκαιρίες σε καταστάσεις και πρόσωπα λίγο πιο νωρίς.Πόσα σκαλοπάτια πατημένα θα μέτραγα ακόμα και πόσα σχέδια γραμμένα σε τραπέζια και παγκάκια.Πόση άνοιξη και πόσες γεύσεις ,πόση αλμύρα και πόσο φως,πόσα βράδια και πόσα τραγούδια, πόσα δάκρυα και πόσα ταξίδια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s