Ο ήχος της θάλασσας ήρθε και με πήρε μαζί του,καθισμένη στο σκαλοπάτι να παρακολουθώ τα αστέρια που λαμποκοπούν ακούραστα.

Μια βραδιά που χωράει χρόνους,τόπους και διαθέσεις και που δεν χρειάστηκε να σκέφτομαι να αποφασίζω και να ακολουθώ.

Όλα κοντά στο μηδέν,στην αρχή,στο ξημέρωμα και όλα πιο μακρυά από το χθες,από τον προηγούμενο μήνα,από το τέλος.

Μυρωδιές και επαφές σε ένα κάδρο φτιαγμένο από ακατέργαστες καρδιές και οριακές επιθυμίες.

Χρήσεις και παρερμηνείες λέξεων και υποθέσεων που όλες οδηγούν στο θαλασσί της θάλασσας και στο λευκό της πέτρας,του μαρμάρου και της ελπίδας.

Απρόοπτα ο χρόνος κυλά πιο γεμάτος και πιο αυθόρμητος από ότι πριν λίγο,κυνηγάει ότι δεν εκτιμήθηκε σωστά και ότι προλαβαίνει να σώσει και να ημερέψει αμέσως πριν κυλήσουν οι πρώτες σταγόνες του φθινοπώρου.

Ένας αποχαιρετισμός μιας εποχής που τα είχε όλα και τα έδωσε όλα απλόχερα και χαμογελαστά,σφραγίζεται με ένα ολοστρόγγυλο φεγγάρι,μπλε,ασημί μα κυρίως δικό μας.

Ένα ταξίδι μέσα στον ουρανό,ανάμεσα στα μάτια μας και έξω από υποσχέσεις και αναιρέσεις.

Κάτι λίγο πιο αληθινό από την πραγματικότητα που χτίζει το μυαλό και κάτι πιο ευχάριστο από την αγωνία μου για όνειρα.

Χέρια που μπλέκονται και πόδια που μαζεύονται,μάτια που κολλάνε και σκέψεις που παγώνουν,μαλλιά που ανακατεύονται και λόγια δισυπόστατα,πότε εδώ πότε πιο κει μα μία συνεχής ροή με επίκεντρο το καινούριο,το καθαρό,το φυσικό.

Advertisements