ένα ζυμάρι απογοήτευσης

Ξαναγυρνάμε εκεί που ξεκινήσαμε ή απλά στρώνεις το έδαφος…Είναι τα ίδια βλέμματα,τα ίδια ακούσματα,η ίδια αύρα μα δεν είσαι εδώ,είσαι πιο κει και γελάς σε άλλα μάτια,σκύβεις σε άλλον ώμο, χαϊδεύεις άλλη πλάτη,αναπνέεις δίπλα σε άλλα πνευμόνια,μήπως καρδιοχτυπάς κιόλας;Αν υποψιαστώ το ψέμα μέσα στα λόγια σου και το πικρό στην γεύση που με κέρασες νομίζω πως θα αρχίζω να παρασέρνω στο διάβα μου υποθέσεις και καταθέσεις που άκουσαν μόνο οι βραδιές μας μα και οι μεσημεριανοί μας καφέδες.

Πραγματικά δεν αντέχουν άλλο τα σωθικά μου να αγριεύουν,δεν αντέχει άλλο το πρόσωπο μου να σκληραίνει,δεν αντέχει η αναπνοή μου να κόβεται.Δεν γίνεται να μην υπάρχει ειλικρίνεια,εμπιστοσύνη,διαφάνεια και να κυριαρχεί η καχυποψία και η προκατάληψη.Δεν το ήθελα ποτέ αυτό μα με σύρανε και με φέρανε σε έναν λαβύρινθο που σε κάθε του τοίχο συναντώ οράματα,ταλαιπωρούμαι,πονάω και αντικρίζω ξανά τους εφιάλτες του καλοκαιριού.Έχουν αλλάξει πρόσωπα μα παραμένουν το ίδιο τρομακτικοί,σαν να τους βλέπω πρώτη φορά.

Δεν πρόλαβα να γελάσω με την ψυχή μου ούτε να φωτίσω τον τόπο γύρω μου και αυτό με στενοχωρεί πιο πολύ από όλα.Μόλις πήγα να σχηματίσω στα χείλη μου την ανακούφιση και την χαρά,πέρασε βίαια ένα χέρι πάνω από το πρόσωπο μου και το χάλασε όλο.Με μουτζούρωσε,με ασχήμισε,με διέλυσε σε κομματάκια ξανά.Ξανά στο μηδέν και στην σκιά του κεριού που τρεμοπαίζει από τα μελτέμια του Σεπτέμβρη.Σαν να μην υπήρξε καμία εξέλιξη,κανένα βήμα μπρος,πάλι πίσω στην αφετηρία,πάλι κοντά  στο λευκό του κενού και στο μαύρο της μικρής μου κάμαρας.

Ανασαίνω βαθιά και υπομονετικά ψάχνοντας να βρω αυτό που άκουσα κάπου πως λέγεται ψυχραιμία.Κάπου δεν την έμαθα αυτή την έννοια ή κάπου ξέχασα να την χρησιμοποιήσω.Αύριο θα ξεκινήσει μία νέα ζωντανή συνάντηση με τον κόσμο εκεί έξω αλλά κυρίως με αυτόν που φυλάω μέσα μου.Πρέπει να τον υποστηρίξω και να τον γαλουχήσω για να υπάρξει μόνος του απέναντι από κάθε μικρή και μεγάλη πρόκληση και να μπορεί να κυριεύσει της αναζητήσεις μου και τις προσδοκίες μου.

Η θάλασσα είναι μια καλή σύντροφος που έχω ξεχάσει και θα επιδιώξω να την βρω γρήγορα για να ρουφήξω την ενέργεια και τα αρώματα που μου χαρίζει απλόχερα και ίσως είναι και η μόνη που προσφέρει την συντροφιά της χωρίς να περιμένει και κυρίως χωρίς να ζητά,να παρατά,να αποποιείται.

Θυμός και έλξη,αντίδραση και κατάρρευση όλα ανακατεμένα και ζυμωμένα στο ίδιο σκεύος,λίγο πριν μπουν στο φούρνο και ευωδιάσουν το δωμάτιο και σκεπάσουν τα αστέρια.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s