Άρχισε το σκόρπισμα,όπως τα δέντρα χάνουν το φύλλωμα τους αυτή την εποχή έτσι κι εμείς φεύγουμε σταδιακά από το νησί μας,αυτό εδώ το μέρος που μας έμαθε,μας άκουσε,μας αγκάλιασε και τώρα μας διώχνει.

Το πλοίο που μας έφερνε έξι χρόνια θα έρθει να μας μαζέψει και να μας χωρίσει μαζί με τις αναμνήσεις που κράτησε ο καθένας στην τσέπη του.

Έγινε η αρχή με την πρώτη εκ των τεσσάρων,τα πρώτα μάτια που είχα αντικρίσει πριν έξι χρόνια,την πιο υποστηρικτική αγκαλιά που είχα κοντά μου και τον πιο αφανή ήρωα που πάντα υπάρχει για να επέμβει στις πιο έκτακτες και δύσκολες στιγμές.

Θυμάμαι τα Σαββατοκύριακα στο σπίτι της με τις τηγανιτές πατάτες και τις μπριζόλες,την  χορτόπιτα της μαμάς της,τις μάχες που δίναμε με τις κατσαρίδες,την μετακόμιση της,τα βράδια που δουλεύαμε στον κύβο μας,τους πρωινούς καφέδες στα μαθήματα,την απελπισία μας αλλά και τα γέλια μας,τα μπάνια μας αλλά και τα κρύα απογεύματα του χειμώνα,το χαμόγελο της και το χέρι της στα χείλη,τα λάθη της και τις παρεξηγήσεις μου,το κουτάβι μας και το τρένο για την Θεσσαλονίκη,τα γέλια μας στην Ρόδο,τα ξενύχτια μας και τα δάκρυα μας,την επικοινωνία μας και την ελπίδα που πάντα λαμπυρίζει στα μάτια της και ας είναι στα χειρότερα της.

Καλή αρχή στα όνειρα σου που τρέχουν από δω και πέρα και θα προσπαθώ να μπαίνω που και που και εγώ,και που ξέρεις μπορεί να μας πετύχει,όχι απλά να τύχει.

Να προσέχεις όσα κατέκτησες και να γεύεσαι κάθε στιγμή σου χωρίς καταπίεση και εξαναγκασμό.

Ο ήλιος,η θάλασσα και τα πουλιά να σου θυμίζουν την ζεστασιά,την απεραντοσύνη και την ελευθερία που χρειαζόμαστε και να σου υπενθυμίζουν το νησί μας και όσα ζήσαμε μαζί, αντικριστά και παράλληλα πάνω σε αυτό. 

Advertisements