μια αγκαλιά

απρόσμενη,χωρίς περιττά λόγια και υποσχέσεις,χωρίς να αφήσει ελπίδες

ανάγκη για να πλησιάσουν δύο ανάσες,για να συγχρονιστούν δύο καρδιές,τίποτα λιγότερο,τίποτα περισσότερο

με τράβηξες,το απαίτησες,το εισέπραξες

το πρόσφερα,το ήθελα,το ακολούθησα

δεν μπορώ να νυχτώνει άσχημα ούτε να ξημερώνει θλιμμένα,ειλικρινά δεν μπορώ και γι’άυτό θα προσπαθώ κάθε στιγμή για να μην δύσει στα μάτια σου ο ήλιος που γνώρισα κοντά σου

ότι και να πέρασε και ότι και να περάσει δεν αξίζει σε δυο τέτοια μάτια να κουβαλάνε τον φόρτο που δεν αξίζουν

μια παράλογη συνάντηση πραγμάτων και συναισθημάτων,υποθέσεις και λέξεις υπομένες στο κενό που υπολογίζουν πως κάπως έτσι κυλούν τα πράγματα μα μπορεί να είναι και τελείως διαφορετικά

ποιος ξέρει και ποιος θα κρίνει όταν τα χέρια κυλούν στην πλάτη και το κεφάλι κουνιέται διστακτικά

όταν η απειλή κοντοζυγώνει και το αύριο φαντάζει άπιαστο

ποιος θα σε πείσει και ποιος θα σε παρατήσει στον κόσμο σου να τυλίγεις χάρτινες βάρκες και να σχεδιάζεις ξωτικά στο χαρτί

ποιος θα ανέβει στην βάρκα σου και θα την ονομάσει τροχόσπιτο και θα ταξιδέψει μαζί της ανάμεσα στα δέντρα που αναβλύζουν ζωές

θα φτιάξω την βάρκα μου και θα μπω να ταξιδέψω μέχρι εκεί που ξέχασες πως υπάρχουν σύννεφα,πέρα από το φως της ημέρας και μέσα στο γκρίζο της πέτρας

θα σχεδιάσω όσα δεν τόλμησα να σου πω και όσα δεν πρόλαβα να ονειρευτώ πως μπορώ να κατακτήσω

και όταν θα σηκώσω τα μάτια μου θα συνεχίζεις να με κοιτάς μα τότε θα είσαι έτοιμος να με ακολουθήσεις,μακρυά από όσα ζορίζουν το κεφάλι σου και μπουκώνουν τις αρτηρίες σου

θα με ακολουθήσεις για να βρούμε αυτό το μονοπάτι που χαμογελά και αγκαλιάζει βαθιά κάθε επισκέπτη

ίσως να μοιάζει το ταξίδι μας με αυτό το πλοίο που δεν πήραμε,ή με το τροχόσπιτο που ονειρευτήκαμε ή με αυτό που μας φύλαξε το μέλλον και δεν θα το μάθουμε ακόμα,ίσως ναι,μπορεί και όχι,αλλά μπορεί να είμαστε δίπλα δίπλα στα καθίσματα αναμονής

μπορεί να μου ζητήσεις τσιγάρο μα θα σου ζητήσω αναπτήρα

μπορεί να με κοιτάξεις φευγαλέα μα θα καρφωθώ απάνω σου

μπορεί να συνεχίζω να σε σκέφτομαι μα κάπου έχεις τρυπώσει και δεν βγαίνεις

μπορεί να με κοιτάς με αγωνία μα πρέπει να απομακρυνθώ και να σε κοιτώ όπως φεύγω με το πλοίο…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s