Από το ένα φεγγάρι στο άλλο μέσα σε λίγα λεπτά,δεν φάνηκε να πέρασε και περισσότερος καιρός παρά μόνο λίγα λεπτά που φύλαξαν μέσα τους αμέτρητες στιγμές.Στιγμές με πολύ γέλιο και ανακατωσούρα χώθηκαν ανάμεσα σε μεγάλα βράδια και ηλιόλουστα πρωινά.Από το φεγγάρι του Αυγούστου που το βλέπαμε μπλε φτάσαμε στην πανσέληνο του Σεπτέμβρη να σφραγίζει μια περίοδο και να ανθίζει το λουλούδι της.

Πόσα λόγια άκουσε το πρώτο φεγγάρι και πόσες επιθυμίες το δεύτερο,πόσα πάνω κάτω έφερε μέχρι να αδειάσει και πόσες αλλαγές μέχρι να γεμίσει,να γεμίσει φως και να επαναφέρει την ίδια έκρηξη ανάμεσα στα μάτια,τις ίδιες σκέψεις μέσα στο μυαλό και την μεγαλύτερη ένταση που θα μπορούσε να χωρέσει μια τελειωμένη υπόθεση.

Μα δεν μπορείς να αντέξεις ότι σε ξεπερνά,ότι σου φτάνει και σου περισσεύει,ότι σε τυφλώνει από λάμψη,ότι φοβάσαι να ποθήσεις.Δεν αντέχεις να σταθείς δίπλα σε αυτό που φοβάσαι πως μπορεί να μείνει δίπλα σου πιστό και διαθέσιμο.Κάπου εκεί χάνεσαι,κάπως δεν μπορείς να το διαχειριστείς και να το καλωσορίσεις στην ζωή σου,ανοίγοντας όλα τα παραθυρόφυλλα και εισπνέοντας το αεράκι που τρεμοπαίζει την φυλλωσιά στον τοίχο.

Αλλά τι να σε στέλνει μπρος πίσω και τι να μην σε αφήνει να χαρείς την ευκαιρία και το ταξίδι.Αυτοκαταστροφικές τάσεις και κυκλοθυμικές συμπεριφορές που επιβεβαιώνουν το χαοτικό κεφάλι σου και τα ασχεδίαστα πλάνα σου.

Μια διαδρομή με φαινομενικές στάσεις μα πουθενά δεν σταματάς,δεν κατασταλάζεις,δεν αποφασίζεις πραγματικά μόνο δηλώνεις την άρνηση και την επιφύλαξη και μετά πάλι το σώμα σου ξερνάει τα θέλω του και τα απωθημένα του.

Μέχρι που θα φτάσει αυτή η σφαίρα που γλίστρησε στο πάτωμα και ποιος θα σταματήσει τον αέναο στροβιλισμό των  εντυπώσεων.Τα πράγματα είναι τόσο απλά για να περιπλέκονται με επεξηγήσεις και προκλήσεις,οι σχέσεις είναι τόσο αναγκαίες για να γίνονται αδύνατες και τελικά ότι αισθάνεσαι να λες μα να φροντίζεις να ξυπνάς και να κοιμάσαι με τα ίδια λόγια αλλά και να τα μεταφράζεις σε βλέμματα,σε κινήσεις,σε νεύματα.

Advertisements