περί περαστικών και άλλων τυχαίων ήχων

Σαν ήχος σφύριξε μες στα αυτιά μου το αντίο που δεν αρθρώθηκε,αυτό που δεν βρήκε έξοδο,αυτό που νόμιζα πως θα έρθει χωρίς να το σκεφτώ.Κάθε βήμα μία λέξη,κάθε λέξη μία φλόγα,μία φλόγα που σβήνει απρόσμενα με μια δυνατή εκπνοή.Εκπνοή ασφαλείας,πριν την έκρηξη,μετά από κάθε τυχαία συνάντηση.Τυχαίες συναντήσεις περιορισμένων δυνατοτήτων με συγκεκριμένα όρια και όνειρα.Μυρίζει φθινόπωρο,μέσα … Continue reading περί περαστικών και άλλων τυχαίων ήχων

Advertisements

στην πόλη

Δεν ακούγεται η θάλασσα,έφυγε μακρυά μου,ούτε τους διπλανούς ψιθύρους ξεχωρίζω,σαν να αρχίζω να κινούμαι σε μια παράλληλη ιστορία από αυτή που διάβαζα μέχρι τώρα.Μάτωσαν τα χέρια μου πάλι,μάτωσαν και διαμαρτύρονται για την άδικη μεταχείριση τους.Στέγνωσαν τα παρτέρια και μύρισε χώμα,βροχή και πόλη.Τα διαβατάρικα πουλιά γέμισαν κάθε τρύπα ουρανού.Ένα ακαθόριστο σχήμα πεταμένο στο πάτωμα,παραιτούμαι από την εξέλιξη,μπρος πίσω … Continue reading στην πόλη

άνω τελεία

άρνηση,ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους,τα πράγματα πότε σε διώχνουν και πότε σε φωνάζουν πίσω.στοιβαγμένα πακέτα και έπιπλα και ρούχα,το κόκκινο τραπεζάκι,ο καθρέφτης,τα βιβλία,ότι ξεβράζει έξι χρόνια το νησί στην αγκαλιά σου.και το μυαλό,που είναι το μυαλό;και η καρδιά που θα πάει η καρδιά,την παίρνεις μαζί,ολόκληρη ή μισή;υγρασία που κολλάει πάνω στα σίδερα και πονεμένα χέρια και … Continue reading άνω τελεία

λίγο λίγο

το χαμόγελο σου θρέφει τα σιτάριατα δάκρυα μου πλένουν το πάτωμαμια μικρή κρυφή λακκούβα στον λαιμό σου ζωντανεύει αναθυμιάσειςαναμνήσεις παλλόμενες στο φως του κεριού,στην φλόγα της λάμπαςη λάμπα που κρέμεται καταμεσής στο άδειο δωμάτιομέχρι και το κρεββάτι μου πήρα και τις μικρές κούπες του χειμώνακαι τα κουτάλια που ανακατεύω το ζεστό κονιάκ με το μέλιαφήνω την σκόνη πάνω … Continue reading λίγο λίγο

τρέχοντας να με δω να φεύγω

Το τσιγάρο σου έπεσε από το χέρι πήγα να το προλάβω μα κάηκα πάλι βρήκα την κάφτρα κάθε φορά που σου πέφτει το τσιγάρο κάθε φορά που χαμογελάς ένοχα κάθε φορά που κοιτάς πιο πίσω το πίσω με πλακώνει έρχεται και πατάει πάνω στον κόμπο του λαιμού ήρθε και με πάγωσε μου παρέλυσε το δέρμα,μου σκόρπισε την … Continue reading τρέχοντας να με δω να φεύγω

όταν

Όταν θα κλείσω την πόρτα πίσω μουθα είναι οι τοίχοι άδειοι και οι στίχοι μου ληγμένοιθα χω στο χέρι μία βαλίτσα και θα μυρίζω φράουλαθα κατεβάσω τα ρολά που σκοτεινιάζουν τα μάτια μουΌταν ξυπνήσω εκείθα βρω τα δαμάσκηνα και τα ρόδια που μάζεψα στις χούφτες μουθα λείψω μερικά δευτερόλεπτα στα όνειρα μουθα λυγίσω τα γόνατα … Continue reading όταν

πιο απλό από την αλήθεια

κλείσανε τα φώτατα φώτα που κοιτάνε προς το λιμάνιτο λιμάνι που καταπίνει κάθε βράδυ λόγια,που πνίγει μάτιαδυο μάτια από κάρβουνο με ακολουθούνπέλαγο η ματιά του πίσωμια μαύρη φιγούρα πλησιάζει μα δεν αγγίζεικαι στεγνώνουν τα χείλη και παγώνουν τα πόδιαθα μπορούσα να ψάξω,θα μπορούσα να σπάσω,μα μέχρι τώρα παρακολουθώδεν φτάνω πιο πάνω,ίσα που τα δάχτυλα τρέμουν … Continue reading πιο απλό από την αλήθεια