ξυπνάς μέσα

Σε ένα σήμερα που περνάει στην σήψη καταπίνοντας ανθρώπους,αξίες,όνειρα.

Μια καθημερινότητα που σβήνει εγκεφάλους αντί να προσφέρει διεξόδους.

Ένας ρυθμός που αργοπεθαίνει,μερικά συνθήματα ακόμα γράφονται μα οι φωνές έχουν χαμηλώσει.

Ησυχία λίγο πριν την έκρηξη,λίγο πριν την οριστική παράλυση.

Κανείς δεν ψάχνει μέσα σε αυτό τον κυκεώνα να νιώσει,να αγαπήσει,να αφεθεί.

Φοβάσαι,φοβάσαι να απλώσεις το χέρι σου στον διπλανό σου,φοβάσαι το μέλλον.

Μα τι μέλλον θα είναι αυτό αν δεν έχει αισθήματα,μα γιατί τρέχεις να προλάβεις,να επιβιώσεις,να φτιάξεις κάτι μέσα στο οποίο δεν θα βάλεις κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σου.

Γιατί καταστρέφεις το τώρα σου κοιτώντας το αύριο,μα δεν θα υπάρξει αύριο αν δεν είστε μαζί.

Η εποχή είναι φτωχή από μαζί και από κοντά.

Το φθινόπωρο θέλει αγκαλιά,θέλει νεύρο και όχι συννεφιά.Για τα σύννεφα φροντίζει ο ουρανός,δεν χρειάζεται να τα πάρεις μέσα σου.Καλύτερα να νιώσεις το λίγο φως από τις χαραμάδες,την φωτιά που καίει στον δρόμο,την φλόγα που έχεις ξεχάσει πως έχεις μέσα σου.

Γιατί να μην νιώθεις,γιατί να μην ακροβατείς ανάμεσα στα πολλά και στο τίποτα,μα μόνο αυτό έχει μείνει.

Δεν με απασχολούν τα λάθη,τα προβλήματα,τα εμπόδια.Από αυτά έχουν όλοι μα αυτοί που θα ζήσουν και δεν θα επιβιώνουν απλά είναι αυτοί που αφήνουν ακόμα τα μάτια τους να τρέχουν,που εμπιστεύονται χέρια,που χαμογελάνε ακούραστα,που δημιουργούν,που έχουν ακόμα συναισθήματα,που δεν θα σταματήσουν να νιώθουν,να μάχονται.

Νιώσε λίγο τον ρυθμό που έχει στα δάχτυλα του ο διπλανός σου,τις φωνές από το απέναντι σπίτι,τα πουλιά που είναι χωμένα στο δέντρο,τα μανταλάκια που χτυπάνε από τον αέρα,τις γάτες που κυνηγάνε,τα γέλια στο απέναντι τραπέζι,το πάθος στα μάτια της όταν χορεύει,τους φίλους σου που ερωτεύονται,τα μάτια του που ξέχασες το χρώμα τους,τις φίλες σου που σε σκέφτονται,το χαμόγελο του που δεν ξεπέρασες,την μουσική που σε κινεί,τα ποτήρια που σηκώνονται στον αέρα,τα κύματα που σκεπάζουν την προβλήτα,τις καρδιές που χτυπούν γύρω σου,τα όνειρα που σχηματίζονται κάθε δευτερόλεπτο,τον κόσμο που είναι στον δρόμο,τα δακρυσμένα μάτια των ανθρώπων που διεκδικούν ελευθερία,τα χαρούμενα μάτια των παιδιών που ελπίζουν,μα νιώσε λίγο πως αυτά είναι η ζωή.

Δεν είναι λεφτά,δεν είναι συμφέροντα,δεν είναι εμμονές,μίσος,ρατσισμός,φασισμός,καταπίεση.Αυτά δεν χωρούν στην ζωή μας.

Νιώσε πως η αγάπη θα μας πάει μπροστά,άσε τον εαυτό σου να νιώσει και κάψε ότι σε πάει πίσω και όποιον σου κουνάει το δάχτυλο,σηκώνει τους ώμους και κοιτάει μόνο μέχρι εκεί που φτάνει να πατήσει.

Κάψε ότι σαπίζει για να δώσεις χώρο σε ότι γεννιέται και πίστεψε με κάθε μέρα κάτι νέο γεννιέται κι ας πασχίζουν να μας πείσουν για το αντίθετο.

 

«ανοίξτε τα βλέφαρα | ανοίξτε τις σιωπές | ανοίξτε τις αποθήκες με τις κραυγές | ανοίξτε την στενάχωρη θάλασσα | ανοίξτε τα πορτοφόλια των διαβόλων | ανοίξτε τα λαμπερά μάτια των παιδιών και κλείστε την τηλεόραση» [Θ.Ανεστόπουλος]

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s