ένα ένα

δεν θα το καταλάβω ακόμα κι αν το δω

δεν θα το πιστέψω όσο κι αν με ζαλίζει η μυρωδιά του

θα μείνω να κοιτώ τα αστέρια που με παρακολουθούν μέχρι το θάνατο τους,μέχρι να βουτήξουν και να μου αρπάξουν την ευχή

όπως διαγράφουν τις ανισόρροπες τροχιές τους στον μαύρο θόλο μαζεύουν και κάθε ίχνος φωτός μαζί τους

ένα ένα λαμπιόνι του ουρανού σβήνει όπως σβήνει μέσα μου κάθε μικρό κύτταρο που ζούσε με το οξυγόνο σου

μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους μιας εποχής που μπαίνει στο ντουλάπι

κουνάω τα βάζα ένα ένα να βρω αυτό που έχει το πιο λίγο,λίγη ζάχαρη,λίγη κανέλα

ένα ένα τα σύννεφα ξαφνικά έτρεξαν πάνω από το μπαλκόνι μας

ευτυχώς που τα ρούχα μας παραμένουν χρωματιστά και ευτυχώς που δεν σταματήσαμε να γελάμε

θα φύγω γυρνώντας το παντελόνι μου ανάποδα για να κρατήσω της μυρωδιές των καταστάσεων

θα σβήσω την υπόσχεση σου και τον χάρτη για το ταξίδι μας

θα σε αφήσω να κολυμπήσεις μόνος σου και ξέρω ή φοβάμαι ή σκέφτομαι πως δεν θα με αναζητήσεις

αλλά θα είμαι παντού,στην θάλασσα που καθρεφτίζει τα σπίτια,στο ποτήρι σου που θα ψάχνει μάτια,στο γέλιο που θα ακούς,στα σκαλοπάτια που θα ανεβοκατεβαίνεις,στο διπλανό μαξιλάρι,στις φράουλες,στα ίχνη των πελμάτων,στις μυρωδιές της κουζίνας

δεν ακούω,δεν πρέπει πια να ακούω,μόνο να βλέπω και να νιώθω,δεν μου το είπαν μόνη μου το διαλέγω εδώ και τώρα

ένα ένα περνάνε τα όρια όπως οι σκέψεις μου και οι τάσεις φυγής μου

να φύγω ανάμεσα στα χόρτα,να μην πάρω το πλοίο,να χωθώ δίπλα στις πέτρες,να γίνω πέτρα

για λίγες ώρες και μετά πάλι να αναγεννηθώ

ένα ένα να κατέβω τα σκαλιά και τα σοκάκια και να τρέξω στην αγκαλιά σου

την μάζεψες,την άπλωσες,την κέρδισες,την μάζεψες

παιχνίδι γρήγορου θανάτου και μυρωδιά πρωινού καφέ

μικρές ιστορίες χτίζουν μια πλεξούδα συμπτώσεων ή υποκινούμενων εξαιρέσεων

θυμήθηκα πως ξέχασα να δέσω το χέρι της καρδιάς,αυτό που πονάει όταν τραντάζεται ο θώρακας

ξέχασα πως πρέπει να θυμηθώ που είσαι,που σε άφησα ή που με έχασες

ήταν πριν την γωνία ή έστριψες μαζί μου,και πως κοιτάζαμε την θάλασσα αφού είχες ήδη βουτήξει

το παντού είναι μια ανάσα πριν το πουθενά,στην εκπνοή βρίσκεσαι στο μηδέν

εκεί που νόμιζες πως ήταν όλα στα χέρια σου,γίνανε σκόνη και πέσανε στο πάτωμα

τι θα προλάβεις να μαζέψεις και τι θα χάσεις

σε ηρεμεί,σε ανεβάζει,σε αγκαλιάζει και συνεχίζεις να αρνείσαι πως σου φτάνει

είναι επειδή κάπου σε ξεπερνάει,φτάνει λίγο πιο πάνω και λίγο πιο μέσα από αυτό που αντέχεις

πιο βαθιά στην ρίζα,στα σπλάχνα που σε ζουν,στις νευρικές απολήξεις των ματιών,στις φαντασιώσεις του εγκεφάλου

καθυστερείς να ξεγυμνώσεις την επιλογή σου και να σταθείς αντιμέτωπος με το κορμί της

τι σε τραβάει,τι σε ρουφάει,τι σε φέρνει πάλι απέναντι

το κάρδαμο στα μαλλιά,η κάπνα μέχρι το ταβάνι και οι εικόνες ρέουν στους τοίχους και γλύφουν το χρώμα τους

σε λίγες μέρες θα αδειάσει και το δωμάτιο,και το χαμόγελο και τα χέρια μου

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s