λίγο λίγο

το χαμόγελο σου θρέφει τα σιτάρια

τα δάκρυα μου πλένουν το πάτωμα

μια μικρή κρυφή λακκούβα στον λαιμό σου ζωντανεύει αναθυμιάσεις

αναμνήσεις παλλόμενες στο φως του κεριού,στην φλόγα της λάμπας

η λάμπα που κρέμεται καταμεσής στο άδειο δωμάτιο

μέχρι και το κρεββάτι μου πήρα και τις μικρές κούπες του χειμώνα

και τα κουτάλια που ανακατεύω το ζεστό κονιάκ με το μέλι

αφήνω την σκόνη πάνω στα σίδερα και τις σκέψεις,τις αναζητήσεις 

τα τσαλακωμένα βιβλία και τα τελειωμένα στυλό

τα όνειρα έξι χρόνων,αυτά που ξεκίνησαν και αυτά που δεν τελείωσαν

αυτά που τελειώνουν κάθε δευτερόλεπτο

μα πιο πολύ αυτά που φτιάχνω καθώς κλείνω την πόρτα πίσω μου

Advertisements

2 thoughts on “λίγο λίγο

  1. τα όνειρα έξι χρόνων,αυτά που ξεκίνησαν και αυτά που δεν τελείωσαν

    αυτά που τελειώνουν κάθε δευτερόλεπτο

    μα πιο πολύ αυτά που φτιάχνω καθώς κλείνω την πόρτα πίσω μου

    Ποσο αληθινο! Παντα αφηνουμε μισα καποια ονειρα, καποια αλλα ουτε καν τα εχουμε πλησιασει, αλλα ποτε δεν σταματαμε να ονειρευομαστε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s