Σαν ήχος σφύριξε μες στα αυτιά μου το αντίο που δεν αρθρώθηκε,αυτό που δεν βρήκε έξοδο,αυτό που νόμιζα πως θα έρθει χωρίς να το σκεφτώ.

Κάθε βήμα μία λέξη,κάθε λέξη μία φλόγα,μία φλόγα που σβήνει απρόσμενα με μια δυνατή εκπνοή.

Εκπνοή ασφαλείας,πριν την έκρηξη,μετά από κάθε τυχαία συνάντηση.

Τυχαίες συναντήσεις περιορισμένων δυνατοτήτων με συγκεκριμένα όρια και όνειρα.

Μυρίζει φθινόπωρο,μέσα μου ταξιδεύει το γκρι του χειμώνα αλλά το μυαλό ακόμα στον πλούσιο ήλιο και στα ζεστά βράδια,στις ταράτσες,στην αμμουδιά.

Πόσο τυχαία συναντηθήκατε και πόσο εύκολα διαλυθήκατε στο φως της ελεύθερης επιλογής.

Πόσο απλά μπορεί να λύνονται τα μπερδεμένα πόδια και πόσο ανίκανος μπορεί να φανείς μπροστά στον πιο απλό κόμπο.

Δεν ακούγεται ούτε ο απόηχος των περαστικών,ήταν βιαστικοί,πέρασαν σχεδόν τρέχοντας,άφησαν λαχανιασμένα ίχνη και γρήγορα γρήγορα εξαφάνισαν την παρουσία τους.

Μα πως τους έχω ακόμα εδώ,αφού ήταν περαστικοί.

Το πέρασμα κάτω από την καμάρα έκλεισε τα μυστικά τους,σφάλισε τα στόματα τους,απομάκρυνε το άρωμα τους.

Άνθρωποι περαστικοί,βιαστικοί,ανυπόμονοι.

Να γευτούν,να ζητήσουν,να εγκαταλείψουν,να φύγουν με γεμάτα χέρια,να αφήσουν μόνο σύννεφα.

Σύννεφα στιγμών και συναισθημάτων.Το «σ’αγαπώ» που δεν λένε ποτέ και το «χωρίς εσένα» που σκέφτονται.

Αλήθεια δεν αγκαλιάζεται η έλλειψη,ούτε η απώλεια μα δεν ξαναγυρνάει και ότι έφυγε τρέχοντας.

Τα πουλιά θα γυρίσουν την άνοιξη μα αυτά πετούν συνεχώς στην δικιά τους ζώνη και δεν υπόσχονται ποτέ για την διαδρομή τους.

Από το παράθυρο τα περιμένω να περάσουν,είναι οι αγαπημένοι μου περαστικοί,σχηματίζουν τον κόσμο τους μέσα στον αέρα και δεν χρειάζονται τίποτα για να σου δώσουν υπέροχες φόρμες και εικόνες πάνω στον γαλάζιο θόλο.

Δεν είναι ίδιος αυτός ο θόλος,δεν με ταξιδεύει εδώ που ήρθα,η πόλη τον πνίγει.Το ένα παράθυρο μπουκώνει μαυρίλα,το απέναντι αν είσαι τυχερός σου χαρίζει λίγο φως.

Μελαγχολικό βράδυ με τυχαίους συνειρμούς και ίσως κάτι αλλάξει,προετοιμάζεται μια κατάσταση ανάτασης.

Πάνω κάτω και μπρος πίσω για να νιώθουμε πως ζούμε,αυτή είναι η χροιά της ζωής μα την επόμενη φορά ας μας κρατήσει λίγο περισσότερο πάνω,έτσι για να προλάβω να γράψω πως το έζησα και ας το χάσω.

Δεν μπορώ να σκεφτώ τι πρέπει,τι θέλω,τι αντέχω να βιώσω.Εγκεφαλική επεξεργασία για όλα αυτά που τρέχουν πριν από εμάς αυθόρμητα και αβίαστα.Θυμώνω που έχω γίνει έτσι.Γιατί παγώνουν κάποια σημεία,γιατί μουδιάζει το κεφάλι,γιατί πάλι ήσουν λίγος ή ήμουν μισή,γιατί είμαι μισή αυτό τον καιρό.Θα ξαπλώσω πάνω σε όλα αυτά που συσσωρεύω στο στρώμα μου και δεν τα μοιράζομαι παρά μόνο με αυτούς που με κοιτούν στα μάτια.Θα ξαπλώσω και θα αφήσω το σώμα μου να ακούσει τους ήχους,τις μελωδίες.Δεν γίνεται να βουβάθηκαν όλα,δεν γίνεται να αδειάζει ο κόσμος πίσω μου.Τότε τι με πάει μπροστά και ποιος μου χάιδευε την πλάτη.

Άλλαξα,αλλάζω,την πόλη μου,τα χρώματα,τα λόγια,τα πρόσωπα.

Τα πρόσωπα που πέρασαν και δεν άντεξαν τα αγκάθια μου,αυτά έχουν φύγει πριν πλησιάσουν.

Τα σώματα που κυλάνε πάνω στα αγκάθια μου είναι αυτά που κουβαλώ και αυτά που θα μυρίσουν και το Ρόδο.

Το Ρόδο που μου χάρισε εκείνη και που μου δείχνει τον δρόμο της απόλαυσης,της κίνησης,της δημιουργίας.Αυτόν που θα βαδίσουμε ακόμα μια φορά συντροφιά πάνω στο μαύρο πάτωμα,μέσα σε δυνατά φώτα,κάτω από τα βλέμματα περαστικών.

Θα βαδίσουμε πρώτα για εμάς και μετά για όλα αυτά που αξίζει να ακουμπήσεις και στους ώμους,στα χέρια,στα κεφάλια των υπολοίπων.Μια διαδρομή ξανά χωρισμένη και δεμένη σε και από 7 συναντήσεις.Συναντήσεις σχημάτων, αισθήσεων, αποφάσεων, αποκαλύψεων και ρυθμών και χεριών και πελμάτων.Κάπου κοντά στην ένωση ουρανού και γης,υπόγειων και εναέριων κόσμων και κάπου κοντά στο αύριο και στο ξημέρωμα.

Ξημερώνει,το αλάτι στεγνώνει πάνω στο σώμα,όλα κυλούν ανόμοια μα και όλα συγχρονίζονται άψογα μέσα σε ένα σκηνικό αλήθειας και περαστικών αναζητήσεων.Περαστικοί που μένουν και εμμένουν να μοιράζονται το ίδιο φως,το ίδιο πάτωμα,την ίδια γεύση.

 

 

 

 

Advertisements