ξαφνικά,ξαφνικά άκουσα

άκουσα πως δεν υπάρχει πρώτη επιλογή

άκουσα πως δεν ήμουν ποτέ πίσω από την πόρτα σου

άκουσα πως πάγωσε το αίμα μου που έβραζε για τις απαντήσεις σου

μα κλείνω τα αυτιά μου ξαφνικά,έτσι ξαφνικά όπως θόλωσε το νερό στο ποτήρι

κλείνω τα αυτιά μου στα καλέσματα της επιλεκτικής σου απάθειας

σε όσα νομίζεις πως τακτοποιείς μέσα στο δωμάτιο των συνειδητών και ασυνείδητων επιλογών

μα τελικά τίποτα δεν έχει μπει στην σειρά

κι εγώ δεν δέχομαι να είμαι στον σωρό με τα άπλυτα,με τα αχρείαστα

μία κούπα στο ντουλάπι,ένα κερί απ’τα πολλά

ένα βότσαλο πότε να το βρέχει η θάλασσα πότε να το στεγνώνει ο μεσημεριανός ήλιος

καμία αποκλειστικότητα και καμία αναγνώριση

μα πότε πρόλαβες να διαλέξεις,να απορρίψεις

πριν το χάδι να φτάσει στο μυαλό ή αφού έπλυνες τα μάτια σου από τα θέλω μου

δεν αντέχεται η διαθεσιμότητα μεταξύ δεύτερης και τρίτης επιλογής

ανάμεσα στο νιώθω και στο πρέπει

κάτω από το ελπίζω και πίσω από το ζω

δεν ζω για να μπαίνω στο τελευταίο σχέδιο απόδρασης σου

ούτε για να αναρριχιέμαι στην αδιαφορία σου που διαβρώνει το πρωινό ξύπνημα

και τελικά άκουσα πως δεν με ενδιαφέρει διόλου τι διαλέγεις ακόμα κι αν είμαι εγώ η λύση σου

 

Advertisements