συννεφούλα Μαρ.

όψη αγριεμένη μα και γοητευτική συνάμα

μαζεύεις τα σύννεφα και σκορπάς μελάνι

και αν σε αγκαλιάσουν νιώθεις μεγάλη έλξη

ναι μπορούν ακόμα να σε αγκαλιάζουν και να σε φωνάξουν κοντά τους

είναι όλα αυτά που φοβάσαι πως δεν σε κοιτάξανε ποτέ

μα είναι τόσο σκοτεινή η λάμψη σου,θυμίζει διαμάντι κρυμμένο στον πάτο,μυρίζει νυχτολούλουδο μέσα στις λάσπες

τα χέρια σου φτιάχνουν εικόνες και μιλάνε με χάδια

τα μάτια σου καδράρουν το αύριο και ζητάνε υποσχέσεις

υποσχέσεις απλές,τρυφερές λίγο πριν πέσεις ξανά στις ασπρόμαυρες σκέψεις σου

μοναδικό κεφάλι που ξετυλίγει ιστορίες και σουρεάλ συνειρμούς

και σ’αγαπώ τόσο πολύ που ήρθες στην ζωή μου

μα δεν θυμάμαι πότε ήταν γιατί είναι λες και σε είχα από πάντα

νιώθω πως λίγο να κοιτάξεις μέσα σου πραγματικά

με καθαρά μάτια θα φύγεις μπροστά από όλους

θα πάρεις φόρα και θα πηδήξεις μακρυά

γιατί κρύβεις κάτι πολύ ιδιαίτερο μέσα σου και δεν το έχεις δώσει σε κανέναν ακόμα

να γελάς γιατί έτσι ξημερώνουν ήλιοι και τα μάτια των γύρω σου

και να είσαι πάντα τόσο αυθόρμητη γιατί αυτό έχει πολύ ορμή

μπορεί να αλλάξει ακόμα και την φορά των πουλιών που ταξιδεύουν

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s