το σώμα

Το σώμα αυτό είναι δειλό.

Είναι μικρό και στεγνό,απροστάτευτο,μαζεμένο.

Είναι φτερούγισμα και φύλλο,ξερό και πεταμένο.

Σαν άνοιξη ανθίζει,σαν όνειρο σβήνει.

Πότε χειμώνας που το παγώνει,

το παγώνει από τα νύχια έως τα μηνίγγια,έως τα πτερύγια των αυτιών.

Πότε καυτός καλοκαιρινός άνεμος που το ξεραίνει,

κομματάκι,κομματάκι σπάει το δέρμα του και γίνεται άμμος.

Άμμος χρυσή και ματωμένη,με αγκαλιές,με αναφιλητά.

Αίμα τρέχει στο σώμα,και σώμα τρέχει στην θύμηση.

Καίει ξανά τις υποσχέσεις και στήνει χορό.

Αυτό το σώμα ξαναφέρνει τον χώρο στον χρόνο.

Είναι σχήματα και νήματα δεμένα απ’άκρη σ’άκρη,

απλωμένα και μοιρασμένα,κάπου κάπου μπλεγμένα,

με κόμπους και δρόμους απερπάτητους,αδιάβατους από όσους αγάπησαν,

από όσους ξέχασαν να κοιτάξουν πίσω.

Τα χέρια του χτίζουν δέντρα και κορμούς γερούς.

Δέντρα που λένε ιστορίες και ανθίζουν όταν όλα γύρω τους καταρρέουν.

Ανθίζουν μαζί με το χαμόγελο που κρατάνε στα χείλη τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s