το μέρος με τα πολλά πρόσωπα

Πόσο να αλλάζουν τα μάτια και πόσο να κρύβονται τα δάχτυλα,

κάθε στιγμή πάλι από την αρχή

από τις ρίζες,από τα θεμέλια.

Σπόρος που φυτρώνει κάθε φορά σε άλλο σημείο,κάθε φορά με άλλο άνθος,κάθε φορά.

Φεγγάρι που μεγαλώνει μέσα στους πνεύμονες και σκεπάζει τα ψέματα.

Ψέματα σου είπα.

Τίποτα δεν κρατώ για μένα και νομίζω πως οι άλλοι με ρίξανε από τα βράχια.

Ψέματα σου είπα.

Ακουμπάω σε όλα και μαζί στο κένο και όσο εσύ πλησιάζεις τόσο εγώ φεύγω.

Ουρανέ πως αλλάζεις τόσα χρώματα,

πόδια πως αφήνετε τόσα χνάρια,

μάτια πως βλέπετε κλειστά.

Ψέματα είπα πως είμαι.

Δεν είμαι.

Δεν είμαι να θέλω,δεν θέλω να είμαι.

Πόσα πρόσωπα έχει και πόσα σώματα αγκαλιάζει

αυτό το κομμάτι χώμα,αυτή η δόση νερού.

Έμοιαζε πέτρα ήταν φτερό,έμοιαζε ήλιος ήταν αγκάθι,έμοιαζε όνειρο ήταν λάσπη,έμοιαζε αστέρι ήτανε δάκρυ,έμοιαζε εσύ ήτανε κάποιος.

Πάλι κάθεται στο παγκάκι δίπλα στο πλοίο και μετράει τους κόμπους,μετράει τα ποτάμια,μετράει τα όρια της.

Είχε κρατήσει την γεύση στο στόμα,την λάμψη στα μάτια.

Δεν την σκέφτηκε,δεν τον θέλει πια εδώ.

Ψέματα σου είπα,με νοιάζει.

Μονάδες στην μεγένθυση και το εγώ πιο πάνω από το κεφάλι.

Μοναξιές σε κάθε μαραμένο φύλλο που πέφτει στο πλακόστρωτο.

Ψέματα σου είπα,δεν με ξέρεις.

Απογοητεύομαι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s