Με πονάς,ακούς,με πονάς πολύ.Τόσο που αρχίζω και δεν νιώθω ούτε το χάδι στο δέρμα μου.

Πόνεσα πολύ, μάλλον αυτό μου ρούφηξε κάθε μικροαίσθηση. Το κρύο και το ζεστό,το μαλακό ή το τραχύ,το χαρούμενο ή το θλιμμένο.

Θλιμμένα νιώθω τα φτερά που δεν πέταξαν,που λύγισαν,που έσπασαν.

Προσπαθώ να θυμηθώ τα όμορφα,από αυτά που λένε πως δεν γλιτώνεις, μα δεν μπορώ να γλιτώσω από τα άσχημα. Από εκείνες τις συνεχείς απογοητεύσεις,από την απομυθοποίηση των συναισθημάτων.Τότε που ήσουν παντού και πουθενά και όταν ερχόσουν εδώ φρόντιζες να αφήσεις μια πικρή γεύση χωρίς να με ρωτήσεις αν αντέχω ακόμα.

Προσπαθώ να καταλάβω που είμαι και που σε άφησα,ποιον άφησα,εμένα ή κάποιον ή εσένα συγκεκριμένα.

Προσπαθώ να πω ότι δεν είμαι τόσο σκληρή,ούτε χαρτί που τσαλακώνεις μες στην χούφτα σου.Όλο κάτι προσπαθώ να πω και όλο το παίρνω πίσω ή με παίρνει αυτό και με ρίχνει ξανά κοντά σου.

Διχάζομαι και κλαίω και σπάω και τίποτα δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε να νιώσω.

Γέλα να νιώσω,σβήσε να γράψω.

Θέλω να φωνάξω πόσο ανάγκη δεν έχω κανέναν,μα προλαβαίνουν και μου το λένε οι άλλοι.

Advertisements