αγκαλιά ζω

Χέρια δεμένα γύρω απ’το σώμα,ανάμεσα στα ακαθόριστα κενά,

στα ασχημάτιστα από το κρύο ανοίγματα,οι γωνίες των αγκώνων,η καμπύλη των πλευρών.

Εισχωρούν επιθετικά να καλύψουν το κενό,την απότιστη επιφάνεια,το κρύο δέρμα στην μέση.

Προσκαλούν σε χορό το σώμα μου,το μετράνε,το γραπώνουν,το ζητάνε.

Χέρια όλο απαιτήσεις,δεν θα υπακούσουν στον χρόνο,δεν θα σεβαστούν τον χώρο.

Διεισδύουν σχεδόν βίαια,στιγμιαία,και αμέσως μετά γίνονται βαμβάκι,μετάξι ή άνεμος,

μαλακά ζαχαρωτά που λιώνουν στα χείλη,μέλι που κολλάει  στα ρούχα και άνοιξη που ανθίζει στο τσιμέντο.

Έρχονται έτοιμα να δώσουν,φεύγουν μόλις πάρουν,μαζέψουν,αρπάξουν,σκορπίσουν.

Το κεφάλι θα βρει κι αυτό την καλύτερη καμπύλη να κουρνιάσει,να φωλιάσει ανάμεσα σε φρέσκα χόρτα και ξερούς καρπούς,ανάμεσα σε γέλια και ερωτευμένα μάτια,κάτω από μαλακά σκεπάσματα,δίπλα στην λαμπερή φωτιά.

Κεφάλι και χέρια φτιάχνουν ένα καλάθι,πλέκουν έναν ρυθμό,μπλέκουν δύο ανθρώπους,παίζουν με δύο όνειρα.

Μια μουσική που χορεύει μέσα σε μια σφιχτή αγκαλιά,ένας χορός που λύνεται ακούγοντας αυτή την μουσική.

Μα από που έρχεται αυτή η μουσική,πως δημιουργείται αλήθεια και πως την ακούει το σώμα και όχι τα αυτιά;

Σε κάθε αγκαλιά η μουσική δυναμώνει,σε κάθε απομάκρυνση παράσιτα βουίζουν μέσα της.

Κάθε αγκαλιά και μια νέα αλήθεια,ένας νέος περίπατος στα μονοπάτια του.

Οι αγκαλιές ακούνε όλες τις ανάσες,τους αναστεναγμούς του εγκεφάλου,τις σκέψεις της καρδιάς,τα ακούν όλα.

Όλα και τα κάνουν κίνηση,έλξη,ένταση,τρέμουλο ή αδιαφορία.

Η αρχή και το τέλος της επαφής κρύβεται ανάμεσα στην αλλόκοτη γεωμετρία μιας αγκαλιάς

στην κοινή αναπνοή,στην κοινή ποιότητα,στην απαίτηση και στην έκπτωση για να φτάσει το ένα σώμα να καλύψει τα κενά του άλλου.

Αγκαλιάζω όταν  δεν έχω άλλα λόγια να σου πω,όταν δεν έχω άλλα μάτια να χαρίσω,λέξεις να γεμίσω τα άδεια σου τι,γεύσεις να χορτάσω το στεγνό μου στόμα.

Αγκαλιάζω πριν το κλείσιμο και κάθε πρωί για να σου δώσω το πρώτο φως,κάθε στιγμή για να κερδίσω το τελευταίο σου νόημα.

Αγκαλιάζω για να ζω ότι δεν βλέπουν τα μάτια,ότι δεν μυρίζουν τα ρουθούνια,όλα αυτά που δεν ακούω με τα αυτιά και όλα όσα δεν φτάνει η γλώσσα να γευτεί.

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s