χάος που καρπίζει άνθη

Πως νιώθεις; – πάλι δεν με ρώτησε κανείς.

-πολύ καλά ευχαριστώ,θα έρθω την άλλη εβδομάδα.Μα δεν με ρώτησες.

Και τι περιμένεις;Αλήθεια τι περιμένεις; Ματώνεις και ξεφουσκώνεις και αλήθεια τι περιμένεις;

Να σε κοιτάξει;Να σε χαιδέψει;Να σκύψει κοντά σου; – όχι,σε παρακαλώ άλλη είναι σε αυτή την θέση,εσύ πάλι εκτός.

Συνεχώς εκτός.

Συναισθηματικό κενό που παίρνει διαστάσεις τέρατος,με τρώει σιγά σιγά.

Εκτός συναισθήματος,εκτός κατάστασης.

Πότε θα είμαι εντός; – Πότε θα με κοιτάξει; – Θα με ψάξει;

– Μα κοίτα να δεις είναι μπερδεμένος,είναι χαμένος,δεν ξέρει τι θέλει,δεν ξέρει τι έχει.

Μα όταν ήταν εδώ ήξερε;

Δεν αντέχω.

– Δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο.

Ωραία,ας εξαφανιστεί,λίγο πριν χαράξει ας φύγει,να μην τον βλέπω. Άλλο να μην τον νιώθω, καταραμένη διαίσθηση,διαολεμένα όνειρα.

Δεν αντέχω.

Πως το πολύ γίνεται τίποτα; Πως το ύψος γίνεται πάτος; Πως το μέσα γίνεται εκτός; Πως το αύριο γίνεται δύσκολο;

Δεν αντέχω.

Δώσε μου λέξεις που λένε ουσία,δώσε μου χέρια που τρέφουν αλήθεια,δώσε μου μάτια που μιλάνε για μέλλον.

Κρύψε το άγουρο,το ξεχασμένο χιόνι από τον περσινό χειμώνα,κρύψε τα ψέματα και τις ανασφάλειες που πότισαν την σάρκα σου.

Άσε χώρο στο νέο,στο ανοιχτό,στο ασημί φεγγάρι,στα μεθυσμένα γέλια,στα δυνατά θέλω,στα ζεστά βράδια,στα μάτια που σου λένε τώρα.

Τώρα ρε συ,ΤΩΡΑ,όχι όταν καταφέρεις να πείσεις το εγώ σου ότι είσαι καλά.

Τώρα να κάνεις πρώτα τον άλλον καλά και μετά τον εαυτό σου.

Ξεκίνα να δίνεις για να πάρεις. Δώσε και κέρδισε με χαμόγελο το αυριανό ξημέρωμα.

Κέρδισε το άνθος και τον αέρα,και τα γλυκά ανταμώματα πριν νυχτώσει.

Πριν ανοίξεις τα μάτια πάλι θα κριθείς και θα κρίνεις όλα όσα υποσχέθηκες πως θα ρθουν.

Μα…μάντεψε,δεν θα έρθουν.

Γιατί έφυγες πολύ νωρίς;

Και πως να κρύψω την θλίψη στο στέρνο,και πως να ημερέψω τα άβολα χνώτα.

Έφυγες να βρεις πως λύνονται οι κόμποι μα ξέχασες το σκοινί στα χέρια μου.

Χέρια κενά δεν θέλω άλλο.

Στόμα ανοίγω να καρπίσω με κρίνα.Τα κρίνα μου που χάσαν την δροσιά τους, και φράουλες θα φάω ξανά μήπως χορέψω στην άμμο κάτω απ’τα πεφταστέρια.

Πίσω σε ένα αλλόκοτο καλοκαίρι,ανείπωτο και απροσάρμοστο σε κάθε ανάγκη μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s