ταξιδεύοντας /απόσπασμα 1ο

Πιστεύω σε νέους κόσμους που φτιάχνουμε μόνοι μας.

Πιστεύω πως το χαμόγελο θέλει καλλιέργεια.

Πως η αγκαλιά θέλει δέσιμο.

Πιστεύω στην ελευθερία των αισθήσεων

και στην διεκδίκηση των παραισθήσεων.

Συγγνώμη,δεν πιστεύω στην ελπίδα που δεν μιλάει.

Σε αυτή την ελπίδα που δεν γυρνάει να αφήσει ένα κομμάτι ψωμί στο παραθύρι μου,

λίγο νερό στην γλάστρα μου.

Δεν πιστεύω.

Απογοητεύομαι που με κοιτάς βαθιά.

Γιατί το βάθος το έχουμε μέσα μας,

δεν το ζητάμε στα μάτια του άλλου.

Και ο θόλος ετούτης της χαρούμενης πόλης

είναι σκοτεινός πολύ.

Για να φιλοξενήσει την δική μου καρδιά

Που φωνάζει.

Δεν μπορώ να την φιμώσω.

Φωνάζει.

Δεν άκουσα ούτε τα βήματα σου.

Πες πως δεν έφτασα ποτέ στην πόλη σου.

Άσε την τύχη να σχηματίσει τους κανόνες.

Εμείς είμαστε η τύχη ή γινόμαστε τοίχοι.

Ομόηχα όλα όσα σε ζορίζουν.

Δεν ζορίζομαι για μια διαδρομή χωρίς συνταξιδιώτη.

Καλό ταξίδι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s