μόνο λόγια λέει

μουσική που λύνει και δένει όσα δεν μπορώ να πω σε κανέναν

και σφίγγεται η καρδιά μου που ζεστά τριγυρνώ εδώ μέσα

και ονειρεύομαι ταξίδια

μα πίσω από τον τοίχο δεν υπάρχει ούτε αγκαλιά ούτε ψωμί,ούτε λέξη,ούτε ψυχή

στο πεζοδρόμιο,στην είσοδο της πολυκατοικίας

κρύα χέρια,πλαστικά ποτήρια που κουδουνίζουν το κενό

μάτια θολωμένα,μια μέρα θα βγουν έξω και θα σε αρπάξουν

χέρια έτοιμα να επιτεθούν,για να φάνε,για να ζήσουν

σφίγγω ασυναίσθητα το χέρι μου που κρατάει την σακούλα με το φαΐ

σφίγγεται η καρδιά μου αλλά μόνο λόγια λέει

άλλη μια φορά που δεν ακούω την αλήθεια

κανείς μας δεν ακούει την ανάγκη

παρά μιλάμε και παραμιλάμε θα έλεγα για πολιτισμό

πολιτισμένα άστεγοι όλοι μέχρι τα χέρια να απαιτήσουν επιβίωση

μέχρι το σάλιο να στερέψει και τα δόντια να καρφωθούν στο χέρι

πολιτισμένοι μικρόκοσμοι γεμάτοι σάπιες συνειδήσεις

δεν θέλω άλλα από αυτά τα γλυκά που προσφέρουν οι πολιτισμένοι σας φίλοι

δεν μπορώ να τρώω με σκυφτό το κεφάλι

και να υψώνω την φωνή σε τσιτάτες κοινωνικοπολιτικές θεωρίες

ναι νιώθω τυχερός μα θλιμμένος

κομμάτι μιας μπολιασμένης πίτας που ταίζει τους χορτάτους

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s