να ξαναγυρνάς [η πραγματικότητα]

Διαβάζω και θυμάμαι εικόνες,ανασύρω τα θολωμένα στιγμιότυπα,από αλκοόλ ή από έρωτα. Εκείνο το βράδυ που καθόμασταν μαζί απέναντι στο τραπεζάκι και παραγγείλαμε στον σερβιτόρο λίγο πάθος,αναστάτωση,ερωτευμένα ή ερωτικά ποτά. Τα ερωτευμένα αξίζουν τελικά αποφασίσαμε.

Ο άλλος απέναντι μέτραγε τις δυνάμεις του αυτή την φορά μπροστά σε ένα σγουρό κεφάλι και ούτε με την άκρη του ματιού του δεν με κοιτούσε. Ήρθε με έναν αναπτήρα στο χέρι και προσπάθησε να εξηγήσει πόσο αληθινά ψεύτικος είναι και λίγο μετά βρέθηκε στο δίπλα τραπέζι να απολογείται σε μια άλλη πληγωμένη του σχέση που ζητούσε εξηγήσεις.

Και εμείς,εγώ και εσύ,ήταν από τις λιγοστές φορές που γυρίσαμε την πλάτη μας και φύγαμε. Κάθε βράδυ κάτι βρίσκαμε για να περιμένουμε,τον έναν ή τον άλλο,να δούμε μήπως είναι λιγότερο χαμένοι,μήπως ενδιαφερθούν,μήπως μιλήσουν,μήπως νιώσουν.

Και ξέρεις τι,δεν μετανιώνω ούτε για το ελάχιστο που έκανα και είπα, και πιο πολύ γιατί όλα αυτά μου χάρισαν εσένα στην ζωή μου. Τόσο άδικες,σκληρές στιγμές και γουλιές από το κατακάθι τους και παρανοήσεις αγάπης. Τόσο δυνατά όλα. Δεν τα αλλάζω αλήθεια, κι ας περνάω ζόρικα από τότε, και ας έχω πατήσει τον εαυτό μου κάτω τόσες φορές και άλλες τόσες τον έχω αδικήσει, και το συναισθηματικό κενό που έχω φαντάζει με γκρεμό.

Άμυνες και όρια κάθε μέρα μεγαλώνουν, μου τα έθρεψε καλά αυτός, στιγμή να μην πεινάσουν. Και θυμό πραγματικό δεν του έχω κρατήσει, ενώ με χειρίστηκε όπως τον βόλευε, και όποτε έριχνε δόλωμα εγώ δάγκωνα κατευθείαν. Έτοιμη με το στόμα ανοιχτό, στην δεύτερη μπουκιά κάποια άλλη έτρωγε το φαΐ μου.

Απορώ με τον εαυτό μου μετά τον θυμό πως βρήκα τα χέρια να τον κρατήσω αγκαλιά εκείνο το βράδυ που έβρεχε αστέρια, πως βρήκα αγκαλιά να τον κοιμίσω σε αυτή,πως βρήκα χαμόγελο να του χαρίζω ακούραστα.

Για το μόνο που μετανιώνω είναι που δεν έδειξα ποτέ πόσο πολύ ήθελα να τον δω ή να τον ακούσω όταν έφευγε. Μα πάντα γύριζε την πλάτη και εξαφανιζόταν. Ποτέ δεν μου έλυσε τα γιατί που έχτιζε κάθε μέρα, μόνο φρόντιζε πληγές να μου ανοίγει,να είμαι πάντα η επιλογή που δεν του κάνει απολύτως.

Συνεχίζω να γράφω γι’αυτόν. Αλήθεια;

Κάπου το χάνω, και δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι εγώ, γιατί ξέρω ότι αυτός δεν θέλει να είναι ποτέ και πουθενά. Όταν δίνει βάση και χώρο και χρόνο αλλού κάτι μέσα μου χτυπάει κόκκινο,γιατί σε μένα δεν έδωσε ποτέ ή όταν μου έδινε δεν προλάβαινα να το καταλάβω.

Δεν προλάβαινα,αυτό με γυροφέρνει. Δεν τον πρόλαβα,ποτέ.

Για μένα είσαι από τα μοναδικά άτομα που έχουν αναμετρηθεί με το βάρος τους.Που όσο σε βούταγε και σε ισοπέδωνε τόσο ψηλά σε έβλεπα να πετάς.

Πετάω ακόμα πάνω από όλα αυτά,πετάω.

Σ’αγαπώ και όσο και αν σφίγγομαι όταν μου δείχνεις πόσο σε έχουν πονέσει όλα αυτά, χαίρομαι που νιώθεις τον πόνο,κυρίως χαίρομαι γιατί νιώθεις!

Νιώθω την επαναφορά,και φεύγω τρέχοντας,ακούς;

Για μένα ήρθες εκείνη την εποχή,αλλά δεν έμεινες εκεί.

Πόσο αγαπώ την σελίδα εκείνη που γράφει:

«Για σένα μόνο εγώ,μπορεί,και η μουσική

Που διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη» [ο.ελύτης]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s