Το είδα το έδαφος να απομακρύνεται αλήθεια σου λέω,μια ανάποδα και μια κανονικά.Τα πόδια σου  έτρεξαν να βρουν έδαφος πιο μαλακό,πιο εύκολο,από την συνήθεια γνώριμο,χρόνια το περπατούσαν με πόδια γυμνά.

Η έλλειψη της αλήθειας ή η έλλειψη της δύναμης να βλέπεις την αλήθεια; Όπως και να το κοιτάξεις κάτι σου λείπει.Όσο κι αν στριφογυρίσεις το χαρτί το ίδιο κείμενο θα διαβάσεις.

Το κείμενο λέει πως η έλλειψη συνηθίζεται,κι αν σου λείπουν τα μάτια να δεις την αλήθεια,κι αν σου λείπει η καρδιά να νιώσεις την αλήθεια του άλλου,κι αν δεν νιώθεις πως αλλάζει η θερμοκρασία και πως το χνώτο ζεσταίνει χέρια ή λαιμό,κάτι έχεις χάσει.

Το πάτωμα πατάς με τα πόδια γυμνά,γυμνά όπως το καλοκαίρι,μα αυτό αργεί.

Σου λείπει η ασφάλεια του πριν;

Μου λείπει να γελάω μέσα στα μάτια σου.

Σου λείπει η αγάπη;

Μου λείπει η ειλικρίνεια,κι εγώ νιώθω, γιατί αυτό να περνάει με αστερίσκο κάτω από το κυρίως θέμα;

Σου λείπει η ζωή; μόνος σου την χάνεις και μόνος σου πρέπει να την κερδίσεις ξανά.

Μου λείπει η συντροφιά, το σ’αγαπώ που ακούω μόνο στην μουσική μου.

Σου λείπει ο εαυτός σου; γι’αυτό δεν σε αναγνωρίζω πια.

Μου λείπει η γουλιά από το ποτήρι σου.

Σου λείπει η αλήθεια μου,αυτό είναι το όπλο μου.

Μου λείπουν οι πρώτες,αυθόρμητες ανεξέλεγκτες σκέψεις και λέξεις.

όλα σε κουτιά μέλλον δεν έχουν,πολύ φοβάμαι ούτε παρόν,η έλλειψη στοιχειώνει καθημερινούς μύθους,μέσα σε στίχους,βρώμικους ήχους,τα σύννεφα που έφτυσαν τους τοίχους,ξέμειναν όνειρα της τύχης ανώριμα,τα μάτια σου αλήθειας χρώματα,τα λόγια σου σκαρφίστηκαν μπαλώματα,από υφάσματα κρεμάμενα,ο αέρας να τα σκίσει,κλωστή απ’άκρη σ’άκρη να μην αφήσει,την καλοκαιρινή ευχή να ποτίσει,ούτε αστέρι μείτε βλέφαρο να την πραγματοποιήσει,αγκαλιές να γεμίσει,στην άμμο να ακουμπήσει,το βιβλίο πίσω να γυρίσει,άδειες σελίδες να κοιτώ,εσένα μόνο να αγαπώ,να ξέρω πως μεθώ, μόνο με τον ρυθμό που κρατάς τόσο καιρό, και στα δάχτυλα φοράς έναν καινούριο σκοπό που δεν μπορώ να αποχωριστώ,και να κοιτώ το νέο σου παγωτό,γεύση να μην αλλάζεις μα παγωτά να δοκιμάζεις και στο μπαλκόνι μου φράουλες δεν θα βρεις,μπαλόνια σκασμένα,ψέματα αποξηραμένα,κάθε σου γέλιο να ηχογραφώ,με κάθε σου ήχο να γελώ,και να μένω πάλι στο εδώ,που τίποτα δεν φτάνει μέχρι εδώ,και το εδώ τυλίγει κάθε κόμπο παλιό,τον πετάει πιο δω,μα το εδώ εγώ το κρατώ κι ας είναι μισό,το μισό του μισού δεν μπορώ να βρω,κάπως πρέπει από την αρχή να το ξεκινώ,να το αφήσω,να το σχηματίσω,στο τέλος να το σβήσω,ίχνη να μην κρατήσω,μόνο την μυρωδιά να φυλακίσω,κι αν στο χαρίσω,μη μου το φέρεις πίσω,την ελευθερία ψάχνω να ακολουθήσω,την αποδέσμευση της έλλειψης,της μονής γραφής,της διπλής γραμμής,της πυκνής γεύσης,της λέξης της τελευταίας λέξης,της λέξης που δεν έχει σκέψη.

Advertisements