περί αποστάσεων και εντάσεων

Να μετράς την απόσταση σου από τον άλλο και πάντα έξω να πέφτεις,το κοντά πόσο γρήγορα γίνεται μέτρα πολλά και το μακρυά χιλιοστά φαντάζει σε μια βραδιά.

Η γραμμή που ενώνει δύο σημεία,την απόσταση τους ορίζει μα διαδρομή καθαρή δεν δείχνει.Πότε στραβή και πότε ολόισια ευθεία γραμμένη στο χαρτί,στον τοίχο ή στα τάστα της κιθάρας.

Να κρατάς αποστάσεις μα το αίμα σου να βράζει για να πλησιάσεις και όσο πλησιάζεις τα μάτια σου να σβήνουν.Άγγιγμα σαν το πρώτο δεν θα νιώσεις,μα ταραχή ξαφνικά γέμισε τα δυο σου χέρια,πυκνή η ατμόσφαιρα και οι τοίχοι ποτισμένοι νικοτίνη φτηνή.

Να με κοιτάς μέσα στα μάτια,μα βάθος να μην βλέπω,η πλάτη μου πιο πολλά μάτια κουβαλάει και αισθητήρες μαλακούς,ευάλωτους και θυμωμένους.

Το χάδι την απόσταση,μηδέν ονομάζει και ήλιο δίνει στο χέρι σου το δεξί.Το χάδι κρυφό να το κρατάς,μη σου το κλέψει πάλι η άγουρη σου σκέψη,η πρώτη η ασφαλής σου σχέση.

Με ένταση να βουτώ σε όλα,και το σκοτάδι χρώμα να παίρνει ξαφνικά και αρώματα να θυμίσει. Την γλώσσα μου να χρησιμοποιώ για όνειρα νέα και σχέδια απρόσμενα και πίσω να κοιτάξω δεν μπορώ.

Το μέτριο ή το μισό ένταση μικρή προσφέρει και δεν έχω ανάγκη τον συμβιβασμό. Κάθε καμπανάκι μία νευρική απόληξη νεκρώνει. Και το κορμί τελικά να νιώσει δεν μπορεί,όχι ετούτο το βράδυ. Το μέτριο γεύση καθαρή δεν έχει,την ένταση του σκέτου ή του γεμάτου,του γλυκού την απόλαυση. Του καφέ του ζεστού το ξημέρωμα.

Στην ήττα ποντάρω και βγαίνω πάντα πιο μπροστά,πιο δυνατή και πιο μεγάλη. Η νίκη έκλαμψη στιγμιαία τίποτα περισσότερο από λίγους πόντους δεν προσφέρει. Τίποτα λιγότερο από τα πάντα ξανά αναζητώ.

Και το μυαλό θολό και το σώμα πονεμένο,μα όλο πιο ελαφρύ κάπου αιωρείται. Βγαίνω και το κοιτώ να ανεβαίνει στα άστρα κοντά,κάτι κλαδιά με κορδέλες μεταξωτές,κάτι χρώματα με φρούτα,κάτι λέξεις με ρίγες,λίγα αμύγδαλα με βούλες,πολλά κέρματα με γάτες.

δεν ήρθα ποτέ να δω μέχρι που φτάνουν τα πόδια σου

κρεμασμένα είναι ακόμα και ίσα που ταράζουν την επιφάνεια των υδάτων

δεν ήρθα ποτέ να σου δείξω το απέναντι βουνό

ανεβαίνω μονάχη μου και μονοπάτι δικό μου χαράζω

δεν ήρθα στην τύχη τον τροχό να γυρίσω

ο τελευταίος τροχός ακόμα σημάδια στο πόδι μου έχει αφήσει

Μη με κοιτάς με χρώμα φωτεινό,μη με ακουμπάς με χάδι ζεστό,μη μου μιλάς για όλα αυτά που σχεδιάσαμε μαζί,μη δαγκώνεις τα χείλη σου όταν δεν έχεις τι να πεις.

Θυμώνω που καταφέρνεις και με θυμώνεις,ήχους από τα αυτιά βγάζω και μυρωδιά τα μάτια μου γνωρίζουν.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s