το κορίτσι μου

φωνή δεν έχει και μουσική νομίζω πως δεν ακούει

αυτιά μικρά μα σαν ξωτικό γυροφέρνει και σίγουρα ξόρκια μουρμουράει

μικρογραφία με χρώματα από τα καλύτερα μας βλέμματα

βολεύτηκε στο πόδι μου ήλιος να μην την πιάνει

το κορίτσι μου λέει πως η αγάπη χρώματα δεν γνωρίζει

σχήματα και ανάσες παίρνει σε κάθε στροφή

λέει πως δεν ξεχνάει τον πόνο μα ανοίγει τα μάτια της στο φώς

το μονοπάτι της ακολουθώ

και μαζί της πίσω γυρνώ να δω τι έχει απομείνει

μπροστά ξανά με πετάει με ένα της βλέμμα

«να ζεις για να ανακατεύεις με τα χέρια σου την λάσπη και το κεφάλι σου να το βουτάς σε μαξιλάρια μαλακά,να βυθίζεσαι σε μάτια και να γελάς με τα ρουθούνια ψηλά»

έτσι μου λέει κάθε φορά που με βλέπει να λυγίζω

όρθια ξαφνικά βρίσκομαι και όνειρα ξαναφτιάχνω

το χατίρι σε κανέναν δεν θα κάνω

τον χορό μου και το στυλό μου να μην χάσω

να σχεδιάζω ολόκληρο ουράνιο τόξο και ας μην έχω ουρανό,μπορώ

και στο σκοτάδι να χορεύω,προτιμώ

στην θάλασσα να βρεθώ απόψε,αγαπώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s