έπλασε μελωδία που μύριζε χώμα / χορός να κρατήσει τις λάμπες αναμμένες / το χάος στην δημιουργία λίθος πολύτιμος,σε δαχτυλίδι το φόρεσε / αυτός πιο κοντά της από ποτέ / πιο μέσα βουτιά άλλη να μην χωράει / το μέτωπο του κολλημένο στο στέρνο της / στα μάτια να την κοιτάξει άλλο δεν μπορεί / πάνε μήνες

και οι κουρτίνες στην άκρη του παραθύρου / ανοιξιάτικος ήλιος στο δώμα χορό δικό του να στήσει / και το μπαλκόνι πράσινο έτοιμο σε θάλασσα να γύρει / που τον άφησε τελευταία φορά και πως την βρήκε;

με μυρωδιές να αναγνωρίζει το πτώμα ή την ζωή / παραμύθι να της ψιθυρίσει / στα βράχια τα πόδια της ξανά να χτυπήσει / η ιστορία τους από την αρχή να ξεκινήσει / με γρίφους τα χέρια του να αναζητήσει / σε αυτήν να ξαναγυρνά σε κάθε στραβό και σε κάθε λαμπερό του βήμα

τα βήματα τους να ρθουν πάλι κοντά / να της πει για αγάπη ή για τα πουλιά / να του πει για το βράδυ ή για τα φτερά

ποιος πετάει και ποιος κρεμιέται στην ράχη του;

τα λόγια καπνός στο ταβάνι που δεν αντέχει τους ίδιους παλμούς / το κορμί της να ζει σε σελίδες κενές / το κορμί του να δίνεται σε κάμαρες λευκές / ταξίδι μαζί να φύγουν

θέλει,αυτή / εκείνος για αλλού ξεκίνησε πάλι

μετρημένες αισθήσεις / συνεχώς πολυστέυουν / μέχρι να την πνίξουν / μέχρι να τον ντύσουν / στο κεφάλι να φτάσουν τα ανομολόγητα λάθη,οι εξαιρέσεις / της αρέσει,μέσα στον βούρκο να ψαρεύει ελπίδες / του αρέσει μέσα στην τρύπα να φυτεύει υποσχέσεις

έφυγα

Advertisements