φυλλομετρώντας τα σύννεφα

τα σύννεφα στα δέντρα μπλεγμένα πάλι τα βρήκα

στόματα που θεωρίες αραδιάζουν και κλείνουν το μάτι σε χαμόγελα γεμάτα

σ’αγαπώ γιατί ζεις μέσα μου και δεν το διάλεξα

και αγαπώ κάθε σου συλλαβή και ήχο

και ειδικά το χαμόγελο το πρωινό,πιο αυθόρμητο δεν γίνεται 

σ’αγαπώ γιατί πάντα με στηρίζεις,νόμιζα πως είχες φύγει μα είσαι ακόμα εδώ

σ’αγαπώ και το κατάλαβα γιατί όταν έφευγες χαμογέλασα επειδή εκεί που πας είναι καλύτερα και ξέχασα ότι σε χάνω από εδώ

και κατάλαβα ότι ο χρόνος αποχρώσεις στο κομμένο μας σ’αγαπώ έχει δώσει και με κάνει να νιώθω πολύ περισσότερα από όσα μπορούσα μέχρι χθες

σ’αγαπώ βαθιά και σταθερά και τα μάτια μου στα χαρίζω στα χέρια σου να τα κρατάς

και βάρος θέλω να γίνω στους ώμους σου να σε κρατήσω εδώ χωρίς να σε πονέσω όμως

είμαι το σύννεφο σου που σε σκεπάζει στην συννεφιά που σε ακολουθεί στην λιακάδα

είσαι το δέντρο μου που καρπούς συνέχεια βγάζει και χρώματα αλλάζει

και το σύννεφο ξανά στο δέντρο μπλεγμένο μέχρι να σ’αγαπήσω λιγότερο για μια στιγμή που θα σε δω αλλού

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s