ξέχασα

Δεν ακούω τίποτα πια,σαν όλα βουβά γύρω μου να κυλούν,δεν ακούω τους πραγματικούς ήχους που για ζωή μιλούν παρά μόνο τα τριξίματα στους μεντεσέδες,η καγκελόπορτα προδοσία ξεκάθαρη,η πόρτα η λευκή του δωματίου,τα γόνατα μου όταν λυγίζουν.

Ξεχνάω συνεχώς από που ξεκίνησα και αφετηρίες νέες σχεδιάζω,χωρίς τερματισμούς.Πόσο λάθος να στήνεις ξεκινήματα χωρίς να ολοκληρώσεις διαδρομές. Να συστήνεις στον εαυτό σου νέα μέρη μα τα μάτια σου να κοιτούν πίσω. 

Ξεχνάω καλά καλά πότε πρέπει να πονάς και πότε το γέλιο να παγώνει. Είναι που καλοκαιριάζει και δεν μπορώ να θυμηθώ πότε σταματάς να γελάς.

Ξεχνάω τις πληγές γιατί κλείσανε για τα καλά και φόβο κανέναν δεν έχω για το τι θα συναντήσω. Είναι αυτό το ταξίδι που σε ρίχνει από την γιορτή στην πληγή,μα έμαθα να το ταξιδεύω ανάποδα και την πληγή να βαφτίζω γιορτή.Η δημιουργία μυρίζει εξαιρετικά καταστροφική.

Και κανέναν τους δεν έχω πραγματικά ανάγκη πέρα από το μικρό κορίτσι που μεγαλώνω κάπου μέσα μου και δεν λέει ούτε να σοβαρέψει ούτε να πάψει να φωνάζει. Και φωνάζει και στην χαρά και στον πόνο,και θέλει και τον ήλιο και τα σύννεφα,και στα δέντρα ξαναγυρνά,και τα αρώματα τα ίδια ζητάει,να ναι θυμάρι,μήτε λεβάντα,κρασί και δυόσμο μουσκεμένο. Τα χρώματα τα ίδια ψάχνει,στην άμμο χώνει τα πόδια της ξανά,και στίχους γράφει,να τους ψιθυρίσει σε κλειστά αυτιά. Τον περίμενε,ή ούτε καν,τον περιμένει να την κοιτάει από μακρυά μέχρι που να βουτήξει εκείνος στα ανοιχτά κι αυτή στην στεριά.

Ξέχασα τι ήθελα να γράψω.

Δεν θέλω να γράφω όσα πρέπει να ξεχάσω και πρέπει να ξεχνάω όσα δεν έπρεπε να γράψω.

Ρολόι που τρέχει μέσα στις φλέβες κι εγώ ξάφνου πονάω και δεν ξέρω γιατί.

Τα χτυπήματα αυτά που νόμιζα πως τα ξέχασα,να μάλλον ακόμα χτυπούν. Είναι αριστερά στο στήθος,τρεμοπαίζουν το δέρμα και το μυαλό ταρακουνούν.

Καρδιά ή κενό.Ξέχασα.

 

 

Advertisements

3 thoughts on “ξέχασα

  1. Μα είναι η ζωή! Τρέχει. Περνάει απο κάτω σου. Ξεκίνησες με βήματα αβέβαια, κάπου το χασες, κάπου το ξαναβρήκες, Το πιασες. Και τη δρασκέλισες χορεύοντας. Και κάπου τα βήματα βάρυναν γιατί ίσως να κουράστηκες. Και ίσως να το ξαναχάσεις. Μα δεν σε φοβάμαι θα το ξαναβρείς. Τι σημασία έχει τι θα ξεχάσεις και τι θα θυμηθείς. Έχεις πιάσει το ρυθμό. Τον κρατάνε οι πληγές, τον κρατάνε οι αναμνήσεις, το κορίτσι μέσα σου κρατάει τον ρυθμό. Τίποτα δεν ξέχασες, είναι όλα εκεί. Σε οδηγούν, και η ζωή τρέχει και τρέχεις και εσύ μαζί της και κυλάει και στροβιλίζεται γύρω σου, μια μελωδία από κλάμα και γέλιο που σε οδηγεί σ’ αυτόν που σε κοιτά από μακριά. Πολύ φοβάμαι όμως πως θα σαι εσύ που θα βουτήξεις στα ανοιχτά.
    Και τώρα πες μου…

    Έπεται της μοναξιάς η έμπνευση ή προηγείται αυτής;

  2. Μα που με βρήκες,που με ένιωσες,πως με κατάλαβες.
    Πως με ξέρεις αλήθεια; Μένω έκπληκτη απ’τα λόγια σου και τα ρουφάω λέξη λέξη.
    Τις περισσότερες φορές η έμπνευση έπεται της μοναξιάς πιστεύω, και είναι συντροφιά και αποκούμπι, είναι ξημέρωμα και ελπίδα.

    Καλημέρες!

    1. Έχεις δίκιο. Αλλά κάτι ακόμα μην ξεχνάς..
      Η έμπνευση μας τρέφει και τρέφεται από εμάς. Αν την επικαλεστείς μία, και όταν θα σαι μόνη την αποζητήσεις, μετά θα ξαναρθεί, και θα απαιτήσει με την παρουσία της τη μοναξιά σου.
      Νομίζω.

      Καληνύχτες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s