Άμετροι στίχοι, χωρίς μέτρο ή αμέτρητοι στον χρόνο.

Άστεγοι ήχοι, ούτε σε χορδές ταιριάζουν μα ούτε και σε πλήκτρα.

Άγονες ενδείξεις σε οθόνες σβηστές,τα στόματα ξερά κουράστηκαν να μιλούν.

Ακούει κανείς ή βουτούν στο κενό οι συλλαβές μας;

Γράφει κανείς ή ξεχάσαμε το μολύβι να κρατούμε;

Μιλάει κανείς ή απλά στόματα ανοιγοκλείνουν προς τον ουρανό;

Δεν τελειώνει τίποτα αν δεν το παρατήσουμε,αν δεν το κλοτσήσουμε μακρυά μας και δεν αρχίζει επίσης τίποτα αν δεν το κρατήσουμε σφιχτά πάνω μας.

Μείνε απέξω αλλά μην ψάχνεις λόγια να πεις για το μέσα,γιατί απλά είσαι απέξω.

Μείνε ντυμένος,μα τους γυμνούς μη θεωρείς τρελούς,μπορεί απλά να μην έχουν να ντυθούν,ή μπορεί να τα έκαψαν όλα τους τα υπάρχοντα γιατί τα αντικείμενα ως την μικρότερη περιουσία τους λογαριάζουν.

Μείνε ακέραιος, σε κομμάτια σπάνε μόνο όσοι οραματίζονται άλλες συνθέσεις.

Αν πάλι το μετανιώσεις,έλα να σου ψιθυρίσω πως μιλάς,πως σπας ,πως ενώνεις,πως ζητάς,πως δημιουργείς,πως ζεις.

Καίμε το χθες,το λάθος,την υπόσχεση,την εξουσία,την απληστία,το χρήμα,τον φασισμό,την αδικία. Καίμε το σάπιο τους σύστημα.

Ερωτευόμαστε το αύριο,το ανέφικτο,το αστέρι που πέφτει,την φλόγα μας,τα παιδιά που κοιτούν τον ουρανό,τα παιδιά που περιμένουν,την ελπίδα,τη ζωή. Ερωτευόμαστε την δύναμη μας να παλεύουμε.

Δημιουργούμε το όνειρο,το άρωμα,τη γεύση,τη συνέχεια,το καλύτερο,το μεγαλύτερο,τις λέξεις και τις πράξεις,τις συμβουλές και τις μεταβάσεις. Δημιουργούμε τα μονοπάτια πάνω από τα εμπόδια.

Είσαι έτοιμος να ακολουθήσεις ή ξεκινώ μόνη μου;

Advertisements