Χθες ονειρεύτηκα πως το σώμα μου πετούσε, δεν έβγαζε απλά φτερά, δεν ανυψωνόταν μαγικά.

Σε κομμάτια σχίστηκε και πέταξε, κάθε κομμάτι ένα πουλί, κάθε πουλί δική του διαδρομή χάραξε.

Ένα σώμα διαλυμένο σε κομμάτια, το κάθε κομμάτι να διεκδικεί δική του ζωή και ανάσα.

Χθες ονειρεύτηκα ξανά πως δεν χωράω σε τούτο το δωμάτιο, πως σφαίρες γίνονται όλα τα αντικείμενα και με πνίγουν, πως αχτίδα από φως δεν περνά.

Το μόνο που θα ‘θελα να φεύγαμε μαζί, κι αυτό γραμμένο το είδα με μπογιά κατακόκκινη σε τοίχο σπασμένο, βιασμένο από τον χρόνο και την αλμύρα.

Στα όνειρα μου όλοι πρωταγωνιστές, στην πραγματικότητα απλά περαστικοί.

Κάθε βράδυ ζωντανές ιστορίες, στο φως καίγονται σαν φιλμ παλιάς μηχανής.

Τα πουλιά

τα μαύρα μου πουλιά

επτά στον αριθμό

μου τα χρωστάς

και το καλοκαίρι

ίδιο δεν μπορεί 

να είναι

μα θα ναι

καλοκαίρι

με ζεστά βράδια,

με γέλια τρανταχτά,

με λαχτάρα για ήλιο.

Μήπως έκανα κάτι;

κάτι λάθος

πάλι

μα διάολε!

Πως φεύγουν τα λάθη;

απ’το στόμα

ελεύθερα

και τρέχουν

πως γίνονται αλήθεια

πως καταστρέφουν

δεν με ρωτούν

ποτέ.

Να κλείσω τα μάτια, να ονειρευτώ αλήθειες, να γύρω στο πλάι σου, να αισθανθώ ζωντανή ξανά, να μπω στο πλοίο, η θάλασσα να με πνίξει ή να με οδηγήσει, να δω τα αστέρια, τα σχήματα τους να μιμηθώ, να κοιμηθώ στο ξέφωτο, το φεγγάρι να μετρώ και το πρωί να μην ξέρω πάλι που θα βρεθώ.

Θα γυρίσω που θα πάει, θα ζωγραφίσω ξανά το πρόσωπο μου και τις διαδρομές μου, έτσι νομίζω, δεν γίνεται αλλιώς.

Θα γυρίσω, σύντομα γιατί ανάσα άλλη δεν μπορώ να πάρω εδώ.

Θα γυρίσω, μα θα μαι αλλιώς, πιο σκληρή, πιο κλειστή, πιο φοβισμένη,ίσως.

 

Advertisements