χάδι

πρωινό ή μεταμεσονύκτιο στο σώμα τρέχει, και υπόσχεση δεν δίνει ούτε λόγο κρατά

πόσο δύσκολο σου είναι να είσαι εκεί, την πόρτα να μην περνάς ξανά και ξανά;

πόσο γυάλινος ο κόσμος σου, έτοιμος κάθε φορά να πληγώσει τα χέρια που τον βαστούν γερά;

πόσο κουρασμένα τα μάτια μου να σε κοιτούν να φεύγεις;

πόσο μόνη ξανά να αγναντεύω χρώματα θαλασσινά;

πόσο άδειος είσαι και πόσο γεμάτος δείχνεις, και όταν μόνος σου το βράδυ συλλογιέσαι με βάζεις άραγε πουθενά;

την ανασφάλεια σου την βάζεις κάπου μακρυά σου ή μονο σε πλάτες αλλονών την απλώνεις;

και οι ενοχές…τι να μου πουν οι ενοχές αν δεν με πάρεις αγκαλιά να μου πεις «ήρθα» και όντως να μη φύγεις.

λίγο, λίγο μα σταθερό να ρέει το νερό, τα αυλάκια μου έτοιμα να το κυλίσουν, τα χέρια σου τα μόνα σου όπλα να ξανακερδίσουν την θέληση μου και περιμένω ίσως ή φοβάμαι πως περιμένω το «ναι» σου.

βάρκα ξύλινη πλαγιάζει σε βότσαλα άγρια που το νερό λακούβες κάνει

και θα τρυπώσω στις χούφτες σου να μείνω μες στα ζεστά σου χέρια και το ξημέρωμα με χάδι θα στο δώσω αρκεί να μη φύγει πάλι

μα θα φύγεις, ή έφυγες;

θα γυρίσεις πάλι, γύρισες λίγο πριν φύγεις

σ’αγαπώ ήθελα να πω, ευτυχώς το κατάπια

σ’αγαπώ σκέφτηκα, ευτυχώς η γλώσσα κοιμήθηκε

σ’αγαπώ, γράφω, σ’αγαπώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s