παραλέξεις

Τα μάτια πως μιλούν,τα χείλη πως δεν ξεχνούν μονοπάτι γνώριμο,η καρδιά μπροστά παίρνει πάλι και όλα τα ξεχνά. Κι εσύ που με κοιτάς, τι με κοιτάς; Δεν χόρτασες τα λόγια σου άχυρο ξερό να τα βαφτίζεις; Δεν χόρτασες να είσαι λίγο από όλα όσα θα ήθελες και τελικά τίποτα ολόκληρο.

Τον μισό μου εαυτό να καταφέρω να σώσω και πάλι νικήτρια θα είμαι, χαμόγελο θα φορέσω και τα γυμνά μου πόδια στο σώμα σου θα περπατήσουν.

Αγαπώ τα μάτια σου όταν με κοιτόύν και το αυθόρμητο σου γέλιο και το πρωί, ναι το πρωί καλύτερα να μου μιλάς για όσα θες να θυμάμαι.Στα σκοτάδια τα λόγια χάνονται,σκορπίζουν και ντύνονται γερασμένα όνειρα.

Σ’αγαπώ,το ξέρω κι εσύ, και γι αυτό σε αγκαλιάζω κι ας είσαι μουσκεμένος από την δική σου Ιθάκη.

Η δικιά μου Ιθάκη ίσως να σου μοιάζει τελικά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s