Από που να ξεκινήσω δεν ξέρω, ώρες τώρα ψάχνω την άκρη της σκέψης μου. Πάνε σίγουρα πέντε ώρες που προσπαθώ να ονομάσω αυτό που νιώθω, να το κάνω ενέργειες ή να το βάλω στο χαρτί.

Όσο και να τα γυρνώ στο κεφάλι μου, το πρόσωπο σου σχηματίζω και την φωνή σου ακούω, και μάλλον έχω παραπάνω ανάγκη από όσο νόμιζα την αγκαλιά σου. Αυτή την αγκαλιά που με κρατάει κάθε φορά και πιο γερά και ζεστά. Έπιασε και κρύο, πιο πολύ την αποζητώ τώρα.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που όσο σφιχτά και να τους αγκαλιάσεις, δεν χορταίνεις. Είσαι αυτός για μένα. Όλο λέω τέλος, μα ποτέ δεν σε χορταίνω.

Το μυαλό περίεργα παιχνίδια στήνει, και την επιθυμία την κάνει ανάγκη και την πιθανότητα σιγουριά.

Σε σκέφτομαι πολύ.

Αναρωτιέμαι, αναρωτιέμαι.

Πότε και πως θα εμφανιστείς πάλι;

Advertisements