Κοίτα να δεις που πάλι από την αρχή θα το πάρουμε όλο, και έχω ξεχάσει ποια είναι η αρχή και που είναι το τέλος.

Πάλι θα ξεχάσουμε ο ένας τον άλλον, τις συνήθειες, τις αδυναμίες και τις παραξενιές του. Θα ξεσυνηθίσουμε την αγκαλιά στον ύπνο, το φιλί στο μπάνιο, τον καφέ στη μέση. Θα σταματήσουμε να μιλάμε ο ένας για λογαριασμό του άλλου, να παραγγέλνουμε τις επιθυμίες του άλλου, να συζητάμε όνειρα, να ονειρευόμαστε κοινά, να αγγιζόμαστε απλά, να χαμογελάμε αυθόρμητα, να θυμώνουμε λογικά.

Θα αρχίσουμε πάλι  να κοιτάμε το ρολόι, να συζητάμε για υποχρεώσεις, να αγχωνόμαστε στον ύπνο μας, να κοιτάμε χαμηλά. Θα πάψουμε να κοιτάμε μάτια, ο ένας τα μάτια του άλλου, βαθιά.

Πως χανόμαστε κάθε φορά και σβήνουμε όσα γνωρίσαμε, πως γινόμαστε πάλι ξένοι, περαστικοί, άγνωστοι.

Πως γνωριζόμαστε από την αρχή και πως περνάμε χρόνο χώρια;

Θα σε χάσω.Θα με σβήσεις.

Θα σε αλλάξω.Θα με αφήσεις.

Θα σε αγκαλιάσω.Θα με γνωρίσεις.

Θα σε πετάξω.Θα με ξεχάσεις.

Και τέλος ξανά θα μπει μέχρι την επόμενη αφετηρία.

Μέχρι τότε, μπορεί να σε βλέπω στον ύπνο μου. Μέχρι τότε, μπορεί να με θυμάσαι στα ξενύχτια σου.

Τα καλά ταξίδια και τα καλά ξύδια, με φεγγάρι ή με ήλιο, με αγάπη ή με μίσος, με σένα ή με μένα, ποτέ δεν υπάρχει το «μαζί» για μας. Σε άφησα πάλι πίσω, ευτυχώς. Σε αγάπησα πολύ, δυστυχώς.

Θα σε αλλάξω.Θα με αφήσεις.

Advertisements