φθινόπωρο, εποχή που (σε) ψάχνω

Ψάχνω το χρώμα που σου μοιάζει, βυσσινί σαν τη μπλούζα που σου χάρισα.

Ψάχνω τον ήχο της φωνής σου, πάνω από μήνα έχω να σε ακούσω.

Ψάχνω τον λόγο που, πάλι, τον λόγο που, ξανά, έφυγες, τον λόγο.

Έρχεσαι και φεύγεις όπως το καλοκαίρι, μα τώρα που χειμωνιάζει, μα τώρα που κρυώνει ο καιρός, να τώρα είναι που χρειάζονται η αγκαλιές. Όχι πως νιώθω μόνη, μα να λένε πως τον χειμώνα είναι πιο ωραίες οι αγκαλιές. Γιατί να μην το δοκιμάσουμε άλλωστε.

Φθινόπωρο ακόμα, αλλιώς ξεκινά και αλλιώς τελειώνει. Στην αρχή έχει αλμύρα, έχει σύγχυση γλυκειά, έχει ανακαλύψεις. Μα όσο προχωρά, μουντό και κρύο γίνεται και μοναξιά μυρίζει.

συνεχίζεται 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s