αρχές Δεκέμβρη.

Χθες η μέρα μου ήταν γκρι, προς το μαύρο. Το μουντό, το νευρικό, το παθητικό. 

Σήμερα ξημέρωσε μια γκρι μέρα, προς το λευκό. Το αισιόδοξο, το υπομονετικό, το πεισματάρικο.

Το άγχος, ο ύπνος στο ζεστό πάπλωμα, τα μπλε μου φωτάκια, το δωμάτιο μου μυρίζει χειμώνα, και κάπως αρχίζει να μου αρέσει.

Συνηθίζω, φτιάχνω ρυθμούς, αποστάσεις και διαλέγω νοήματα. Συνηθίζω τα πόδια να χώνω στην κουβέρτα, να παίρνω αγκαλιά το βιβλίο, να ζεσταίνω τα χέρια μου στην καυτή κούπα του καφέ.

Μα νυχτώνει νωρίς, πάνω απ’το βουνό τρέχουν τα σύννεφα, τα κυνηγάει ο δυνατός άνεμος, τα χαζεύω απ’το παράθυρο. Αυτός είναι ο ορίζοντας μου εδώ.

Η θάλασσα μου λείπει, δυο μήνες έχω να την αντικρίσω, μάλλον συνηθίζω.

Γράφω λιγότερο εδώ, γράφω λιγότερο και στα απόκρυφα μου, δεν μου βγαίνει ο χρόνος.

Η πτυχιακή μου μπαίνει στην εφηβεία και θέλει προσοχή, θέλει έλεγχο, θέλει δουλειά. Μέχρι να ενηλικιωθεί είναι το παιδί που φροντίζω.Μέχρι τότε θα δραπετεύω για λίγο στις σκέψεις – λέξεις μου.

Μέχρι τότε θα είμαι λίγο εκτός.

Θα επιστρέψω με χρόνο, με όρεξη, με υλικό.

lobo

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s