ανά-μνήμες

Το τραγούδι που ακούω και αμέσως σχηματίζω το πρόσωπο σου, με τις πρώτες νότες, με την πρώτη λέξη, θυμάμαι πότε το ακούσαμε, που ήμασταν, πως το τραγουδήσαμε, τι σχολιάσαμε, τι φόραγα, τι έπινες, πως με αγκάλιασες, πόσα φιλιά σου έδωσα, ότι φύγαμε μαζί, ότι πήγαμε στον κήπο, που κάτσαμε, ποιο τραγούδι ακούσαμε εκεί, τι ήπιαμε, τι είπαμε, τι θυμηθήκαμε, γιατί γελάσαμε, γιατί τσακωθήκαμε, γιατί δεν έφυγα, γιατί δεν το θυμάσαι, ότι κοιμηθήκαμε πλάτη πλάτη,ότι το πρωί έφυγα, ότι το επόμενο βράδυ ήμασταν πάλι μαζί, ότι με παρακαλούσες, τι μου υποσχέθηκες, τι μου ζήτησες, που πήγαμε, ποιο τραγούδι ακούσαμε, τι σχολιάσαμε, πως με αγκάλιασες, πόσο πολύ χορέψαμε, ποιος έφυγε πρώτος, γιατί έμεινα μόνη, πως έφτασα σπίτι, σε ποιο σπίτι πήγα, γιατί σε πήρα τηλέφωνο, γιατί κοιμήθηκα βαριά, πως και δεν είδα όνειρα, την άλλη μέρα δεν σου μίλησα, όπως έφτιαχνα τις καρέκλες έβαλα τα κλάματα, δεν ήθελα να με δεις, το έκανα αθόρυβα, απέφυγα το βλέμμα σου, απέφυγα να σου απαντήσω, θυμάμαι γιατί, θυμάμαι που το προηγούμενο βράδυ με είχες προδώσει ξανά, με τον χειρότερο τρόπο, θυμάμαι το τραγούδι που έπαιζε στα ηχεία, και θυμάμαι πόσο με πλήγωσες, πόσο με ισοπέδωσες, και αυτό το συναίσθημα δεν σβήνει, γιατί πονάει βαθιά, όπως δεν σβήνει και η μνήμη μου από τις όμορφες, τις ηλιόλουστες, τις χαρούμενες ημέρες, χωρίς ρολόι, χωρίς ημερολόγιο, θυμάμαι πως ένιωθα σε κάθε σου άγγιγμα, πως έσβηνα σε κάθε σου άναμμα, πως σε πίστευα κάθε φορά, θυμάμαι πολλά, τα πράγματα μας πάνω στο τραπέζι, την υφή των χεριών σου, τη μυρωδιά σου στα ρούχα μου, τα τραγούδια που μας κυνηγούσαν, τα χρώματα της θάλασσας.

Θυμάμαι και όσα δε κατάλαβες ότι έγιναν.

Θυμάμαι όσα θα ήθελα να τα είχες νιώσει το ίδιο δυνατά.

Από χθες σκέφτομαι αν οι αναμνήσεις είναι προσωπική υπόθεση ή αν μοιράζονται, κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η καταγραφή.

Ξέρω ότι ούτε τα μισά από αυτά που λέω δεν θυμάσαι, αυτό σημαίνει πως χάνουν την αξία τους ή το ίδιο γεμάτη νιώθω που τα έζησα, ή το ίδιο κενός είσαι που δεν κρατάς στιγμές στην καρδιά ή στο μυαλό.

Μα και η μνήμη του μυαλού να σε προδώσει υπάρχει η καρδιά που θυμάται χτυπήματα, τρέμουλα, αγάπες, ψέματα, χορούς. Είναι η αφή που παγιδεύει υφές, είναι τα μάτια που φωτογραφίζουν συντροφιές, είναι η ακοή που ρουφάει ρυθμούς, είναι η οσμή που δεν ξεχνάει αρώματα.

Μαζί τα ζήσαμε, μα τίποτα κοινό δεν θυμόμαστε, κι αυτό είναι συνάμα πικρό μα και ενδιαφέρον.

Προτιμώ να μοιραστώ τις αναμνήσεις μου με άλλους, με αναγνώστες, ακροατές και ταξιδιώτες, περισσότερη αξία θα τους δώσουν από αυτή που τους έδωσες εσύ.

Πάντα θα ακούω το τραγούδι, ένα από τα πολλά, και θα είσαι εσύ, πάντα, μα δεν θα στο ξαναπώ. 

τώρα που το δέρμα μου έχει επουλωθεί

τώρα που τα μάτια μου στέγνωσαν

τώρα,να

τώρα δεν έχω χρόνο να σου χαριστώ

άλλο

τώρα σε αφήνω πίσω

τώρα

θα βρω άλλο τραγούδι

Advertisements

2 thoughts on “ανά-μνήμες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s