(φιλ) ανθρωπιά

Φιλανθρωπία, φιλώ τον άνθρωπο ή τον κάνω φίλο μου; (ομόηχα τον φυλάω ή τον προστατεύω)

Η Φιλανθρωπία ετυμολογικά σημαίνει «αγάπη του ανθρώπου» με την έννοια της φροντίδας για την θρέψη, την ανάπτυξη και την ενίσχυση δεινοπαθούντων συνανθρώπων που απορρέει από την άσκηση των ανθρώπινων αξιών και βασίζεται στον εθελοντισμό.

Είναι γενικά αποδεκτό ότι η λέξη επινοήθηκε στην αρχαία Ελλάδα από τον Αισχύλο στον Προμηθέα Δεσμώτη, όπου περιγράφει ένα μύθο πως τα πρωτόγονα πλάσματα που δημιουργήθηκαν χωρίς γνώσεις και δεξιότητες ζούσαν σε σπηλιές με τον συνεχή φόβο για τη ζωή τους. Ο Δίας, ο βασιλιάς των θεών, αποφάσισε να τους καταστρέψει, αλλά ο Προμηθέας, ένας Τιτάνας το όνομα του οποίου σημαίνει «προνοητικότητα» τους έδωσε ως δώρα την φωτιά και την αισιοδοξία: τη φωτιά, που συμβολίζει όλες τις γνώσεις, τις δεξιότητες, την τεχνολογία, τις τέχνες και την επιστήμη. Με αισιοδοξία, θα χρησιμοποιούν τη φωτιά εποικοδομητικά, για τη βελτίωση της ανθρώπινης κατάστασης.

Η πρώτη όμως χρήση του όρου «φιλανθρωπία» με τη μορφή ουσιαστικού περιεχομένου ήρθε λίγο αργότερα (περ. 390 π.Χ.), στον πλατωνικό διάλογο «Ευθύφρων», όπου ο Σωκράτης φέρεται να έχει πει: «Εγώ όμως φοβούμαι μήπως από την φιλανθρωπία μου φαίνομαι σ΄ αυτούς ότι διδάσκω αδιακρίτως κάθε άνθρωπο ό,τι γνωρίζω, όχι μόνον χωρίς κανένα μισθό, αλλ’ αν είχα χρήματα, και θα πλήρωνα ακόμη με ευχαρίστηση μου εκείνον, ο οποίος ήθελε να ακούει τις ομιλίες μου».

πηγή: Wikipedia

Που ξεκινάει η «φιλανθρωπία» και που σταματά; Περιέχει μέσα την ανθρωπιά. Πιο δυνατή μου ακούγεται καθώς ο χειμώνας μου παγώνει τα δάχτυλα.

Να έχει πιάσει πολύ κρύο και είναι πιο δύσκολο να αρνηθείς να χαρίσεις τα ρέστα από το εισητήριο σε αυτόν που τα χέρια του δεν θα μπουν σε στέγη όπως τα δικά σου.

Δεν είναι αυτή η λύση.

Πως γίνεται να αγοράζεις, να σπουδάζεις, να γεμίζεις βιβλία, γλυκά το σπίτι, να στολίζεις πλαστικά δέντρα, να γεμίζεις λαμπιόνια, να διαλέγεις το πιο ταιριαστό παπούτσι, να γυρνάς σε ένα σπίτι αλλά να μην μπορείς να προσφέρεις λίγα κέρματα ή ένα χαμόγελο;

Ναι λίγα κέρματα δεν είναι η λύση.

Μπορεί έστω και για λίγα δευτερόλεπτα να είναι μια μικρή ανακούφιση στην ζαρωμένη παλάμη, μπορεί να αντιστοιχίσει σε λίγο φαί ή απλά σε μια στιγμιαία ικανοποίηση ότι κάποιος από όλους αυτούς μέσα στα βαγόνια άκουσε τη φωνή του.

Δεν μ’αρέσει η λύπηση, δεν τα σκέφτομαι όλα αυτά μόνο τις γιορτές αλλά τα σκέφτομαι πολύ στο κρύο, τα σκέφτομαι όταν στενοχωριέμαι που δεν μου βγαίνει το διάβασμα ή που δεν έχω λεφτά να πάω ένα ταξίδι, γιατί να αυτά ακούγονται αστεία μπροστά σε πραγματικές δυσκολίες, σε θέματα επιβίωσης. Να έτσι ξαφνικά νιώθω πολύ χαζή, μικρή, άμυαλη. Τότε στενοχωριέμαι όταν δω, ακούσω τρεμάμενες φωνές, όταν δω αυτά τα χέρια τα ζαρωμένα, όταν εγώ γυρίσω σπίτι μου και εκεί έξω κοιμούνται μέσα στο κρύο.

Και τι κάνεις;

Αυτό που μάλλον κάνουν πολλοί, σχολιάζω και προσφέρω περιστασιακά ότι μπορώ, έστω και μικρό. Τουλάχιστον νιώθω λίγο, ε; Με πονάει η εικόνα, η θέση, η ζωή αυτών των ανθρώπων. Δεν τους λυπάμαι, με πονάει ότι συμβαίνει.

Περισσότερο με πονάει όταν βλέπω ανθρώπους στην ηλικία των γονιών μου, άνεργους, μπορεί και άστεγους. Είναι πατέρας κάποιου άλλου παιδιού, που δεν έχει την δική μου τύχη σκέφτομαι. Είναι ένας άνθρωπος που μπορεί από την μία μέρα στην άλλη να τα ‘χασε όλα. Θα μπορούσε να είναι δικός μου.

Δεν έχω βρει λύση για τα όρια της φιλανθρωπίας, κάθε φορά το σκέφτομαι λίγο διαφορετικά, κάθε φορά κριτικάρω εμένα, ή τον απέναντι, ή αυτόν που έχει την ανάγκη.

Μ’αρέσει πολύ το κρύο κάποιες φορές, μα φέτος πιο πολύ από ποτέ ελπίζω να μαλακώνει ο καιρός, να σταματούν οι βροχές γιατί δεν μπορούν όλοι να κοιτούν μέσα απ΄το τζάμι την βροχή, δεν μπορούν να φορούν ζεστά ρούχα και να διαβάζουν δίπλα στην σόμπα.

Με συγχωρείς για το δακρύβρεχτο κείμενο, αλλά έμαθα τις σκέψεις να κάνω λέξεις ανεξάρτητα από τον προβληματισμό.

Η Αθήνα σα μαυροφορεμένη νεράιδα ντύνεται σιγά σιγά στα γιορτινά, Κυριακή βράδυ οι φωνές ησυχάζουν, ξεπεράσαμε και την 6η Δεκεμβρίου μόνο με καμιά εκατοστή προσαγωγές, πάμε να μπουκώσουμε στα μελομακάρονα, να ξεχάσουμε την ανεργία, τα μνημόνια, τους άστεγους για δεκαπέντε μέρες, να φιλανθρωπίσουμε (λόγω ημερών), να αγαπήσουμε (λόγω ημερών), να στολίσουμε τα αγχωμένα μας μυαλά και να ευχηθούμε «καλά ξεμπερδέματα».

Καληνύχτα Αθήνα, πόλη της ωμής αλήθειας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s