αέρας στα πανιά μου

Το απόγευμα γλυκό, σίγουρα η άνοιξη με βρήκε.

Φοβόμουν πως εδώ στην πόλη, η άνοιξη δύσκολα τρυπώνει στη μονίμως μουντή σκηνή μου.

Να που ο ήλιος μέχρι αργά το απόγευμα με πείσμα δίνει χώρο και χρόνο,

και να που οι σκέψεις μου ταξιδεύουν σιγά σιγά σε θαλασσινά τοπία

και βράδια ζεστά με κρύα ποτά.

Γλύκανε ο καιρός μα οι ψυχές πιο ψυχρές από ποτέ,

μυστικά κρύβουν και αλήθειες ανείπωτες.

Όλο και πιο μακρυά φεύγω, όχι για να ξεφύγω αλλά για να κοιτάζω τα σωστά χρώματα,

να κάνω έξυπνους συνδυασμούς, να γεύομαι καθαρές γεύσεις, να ανοίξω το βήμα μου, να τολμήσω τα ύψη.

Όλο πιο μακρυά και σε λίγες μέρες, ώρες, στιγμές η κάμερα ζουμάρει αλλού. Τα χαμόγελα έγιναν γραμμές, τα πρόσωπα άλλαξαν θέσεις, τα μάτια έγιναν υγρές λακούβες, τα χέρια αγριεμένα αρπακτικά, πουλιά ταξιδιάρικα σε ουρανό ανοιξιάτικο.

Τα χείλη μας πηγές που στέρεψαν, τα αυτιά μας κοχύλια βουβά και τα ψέματα μας αφρόψαρα που ξεβράζει ο βυθός.

Οι υποσχέσεις στον ήλιο καίγονται, σκοτάδι για να ζήσουν χρειάζονται και το πρωί πάλι στο μηδέν.

Τα μάτια μου φτερά στην πλάτη, στο αεράκι ανοίγουν, οι λέξεις μου πανιά στο πέλαγο να με ταξιδέψουν, τα όνειρα μου σκαρί γερό, κουπιά τα χέρια σου, τιμόνι το μυαλό μου, νερά γαλαζοπράσινα σε μέρη απλησίαστα.

Ταξίδια στο χαρτί, μολύβι και μαρκαδόρο δώσε μου.

“Φεγγάρι παλιοφέγγαρο
φεγγάρι μεταξένιο,
τη νύχτα κάνεις φωτεινή
κι εμένα αλλοπαρμένο.” Θ.Παπακωσταντίνου

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s